Τα τελευταία χρόνια, σε ορισμένες ανεπτυγμένες οικονομίες, παρατηρούνται αλλαγές στη συμμετοχή των φύλων στην αγορά εργασίας, ιδιαίτερα στις νεότερες ηλικιακές ομάδες. Δεν πρόκειται για πλήρη ανατροπή των συνολικών ισορροπιών, αλλά για πιο διακριτές μετατοπίσεις σε συγκεκριμένα ηλικιακά και κοινωνικά στρώματα.
Η τάση είναι πιο εμφανής κυρίως στις ηλικίες 25–34 ετών, όπου πολλές γυναίκες έχουν πλέον υψηλότερα επίπεδα εκπαίδευσης και αυξημένη παρουσία σε τομείς όπως η υγεία, η εκπαίδευση, η τεχνολογία και οι υπηρεσίες. Σε ορισμένες μεγάλες πόλεις, αυτό μεταφράζεται σε μεγαλύτερη οικονομική σταθερότητα για γυναίκες αυτής της ηλικιακής ομάδας σε σχέση με συνομηλίκους άνδρες που αντιμετωπίζουν πιο ασταθείς επαγγελματικές διαδρομές.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο εμφανίζεται και το φαινόμενο των stay-at-home boyfriends: άνδρες που, προσωρινά ή μακροπρόθεσμα, μένουν περισσότερο στο σπίτι και ασχολούνται με τις οικιακές υποχρεώσεις, ενώ η εργασία της συντρόφου τους αποτελεί το βασικό οικονομικό εισόδημα του ζευγαριού.
Η συγκεκριμένη δυναμική δεν σχετίζεται αποκλειστικά με ανεργία, αλλά και με αλλαγές στη δομή της αγοράς εργασίας, το αυξημένο κόστος ζωής και τη μεγαλύτερη ευελιξία που επιλέγουν ορισμένα ζευγάρια. Σε πιο νεαρές ηλικίες (20–29), το φαινόμενο εμφανίζεται συχνά ως προσωρινή φάση μετάβασης, ενώ στις αρχές των 30 μπορεί να συνδέεται με πιο σταθερές επιλογές συμβίωσης.
