Ποιος είπε ότι οι μέλισσες είναι πάντα εργατικές, συνεργάσιμες και αγαπημένες όλων;
Νέα έρευνα του Anglia Ruskin University αποκαλύπτει ότι οι μέλισσες του μελιού μπορούν να γίνουν κανονικοί νταήδες των λουλουδιών!
Σε δύο χρόνια παρατηρήσεων κοντά στο Κέιμπριτζ, οι επιστήμονες κατέγραψαν μέλισσες να διώχνουν, να σπρώχνουν και να κυνηγούν άλλους επικονιαστές για να εξασφαλίσουν τροφή.
Μάλιστα, η αυξημένη παρουσία τους συνδέθηκε με μείωση 14% στον αριθμό των βομβίνων σε συγκεκριμένα φυτά.
Το πρόβλημα δεν είναι οι μέλισσες. Είναι ότι συχνά ξεχνάμε τους υπόλοιπους επικονιαστές που χρειάζονται εξίσου προστασία.
Γιατί η φύση δεν είναι ιδιωτικό πάρτι. Και τα λουλούδια δεν έχουν λίστα καλεσμένων!
Τα κορδόνια που λύνονται κάθε δεκαπέντε βήματα!
Δένω τα παπούτσια μου.
Ξεκινάω.
Περπατάω.
Σκύβω.
Τα ξαναδένω.
Συνεχίζω.
Ξανασκύβω!
Έχω αρχίσει να υποψιάζομαι ότι τα συγκεκριμένα κορδόνια δεν σχεδιάστηκαν για παπούτσια.
Σχεδιάστηκαν για να με αναγκάζουν να κάνω διατάσεις μέσα στη μέρα.
Και φυσικά, λύνονται πάντα τη χειρότερη στιγμή.
Όταν κρατάω σακούλες, όταν βιάζομαι ή όταν ανεβαίνω σκάλες.
Δεν ζητάω πολλά.
Έναν κόμπο που να θυμάται γιατί τον έδεσα!
Η βαλίτσα με τις τέσσερις ρόδες που δουλεύουν οι δύο!
Αγοράζω βαλίτσα με τέσσερις ρόδες.
Για να μεταφέρεται εύκολα.
Την τοποθετώ στο πάτωμα.
Τη σπρώχνω.
Οι δύο ρόδες συνεργάζονται.
Οι άλλες δύο έχουν διαφορετικά σχέδια.
Η βαλίτσα στρίβει, κολλάει και τελικά την τραβάω με το ένα χέρι σαν να προσπαθώ να μετακινήσω έπιπλο.
Αγαπητοί κατασκευαστές, οι τέσσερις ρόδες δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο.
Πρέπει να λειτουργούν και οι τέσσερις!
Το φως της πολυκατοικίας που σβήνει στη μέση της σκάλας!
Ανεβαίνω τις σκάλες. Πατάω τον διακόπτη. Ανάβει το φως. Ωραία!
Φτάνω στον δεύτερο όροφο. Σκοτάδι! Τώρα προσπαθώ να εντοπίσω τον επόμενο διακόπτη ακουμπώντας τον τοίχο.
Δεν ξέρω ποιος υπολόγισε τον χρόνο φωτισμού. Πάντως μάλλον θεωρούσε ότι όλοι ανεβαίνουμε σκάλες με ταχύτητα πρωταθλητή.
Λίγα επιπλέον δευτερόλεπτα φωτισμού δεν είναι υπερβολή. Είναι θέμα ασφάλειας!
Το καπάκι του τάπερ που ανήκει σε όλα τα τάπερ εκτός από αυτό που κρατάς!
Ανοίγω το ντουλάπι.
Βρίσκω ένα δοχείο.
Ψάχνω το καπάκι.
Δοκιμάζω το πρώτο. Μικρό.
Το δεύτερο. Μεγάλο.
Το τρίτο. Ταιριάζει τέλεια από τη μία πλευρά και καθόλου από την άλλη.
Έχω πλέον πέντε δοχεία, εννέα καπάκια και καμία απολύτως εξήγηση για το πώς συνέβη αυτό.
Κάπου υπάρχει ένα παράλληλο σύμπαν όπου ζουν όλα τα χαμένα καπάκια.
Και μάλλον περνούν υπέροχα!
