Έρχεται ο λογαριασμός και αντί να πληρώσει ένας και να τα βρουν μετά μεταξύ τους, αρχίζει το πανηγύρι! «Εγώ έφαγα μόνο δύο μπουκιές σαλάτα», «εγώ πήρα τρεις πατάτες από τη μέση», «εγώ δεν ήπια κρασί». Και ο δύσμοιρος ο σερβιτόρος προσπαθεί να λύσει εξισώσεις με έξι αγνώστους, κρατώντας το POS στο χέρι! Παιδιά, ένας να πληρώσει και κάντε μετά όσα μαθηματικά θέλετε μεταξύ σας. Γιατί ο άνθρωπος ήρθε να σερβίρει, όχι να δώσει Πανελλήνιες στα κλάσματα!
Η ουρά που δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος!
Φτάνεις στο ταμείο και βλέπεις έξι ανθρώπους να στέκονται διάσπαρτοι. Ρωτάς «ποιος είναι τελευταίος;» και ξαφνικά ξεκινά η ανάκριση. Ο ένας νομίζει ότι είναι πρώτος, ο άλλος θυμάται ότι ήταν πριν και ένας τρίτος απλώς περιμένει κάποιον. Εσύ ήρθες να αγοράσεις ένα εισιτήριο και κατέληξες να λύνεις αστυνομικό μυστήριο! Μια μικρή σήμανση για το πού αρχίζει η ουρά θα μας γλίτωνε από πολλά. Δεν χρειάζεται να κάνουμε συμβούλιο για να βρούμε ποιος έχει σειρά!
Το ποτήρι που βγαίνει από το πλυντήριο γεμάτο νερό!
Έχεις αδειάσει το πλυντήριο πιάτων και όλα είναι πεντακάθαρα. Μέχρι που σηκώνεις εκείνο το ποτήρι που έχει μια μικρή εσοχή στη βάση του. Εκεί μέσα έχει δημιουργηθεί μια ολόκληρη λιμνοθάλασσα! Με μία κίνηση, το νερό προσγειώνεται πάνω στα υπόλοιπα πιάτα, που μόλις είχαν στεγνώσει. Και τώρα πρέπει να τα σκουπίσεις ξανά. Τελικά, ορισμένα ποτήρια δεν έχουν σχεδιαστεί για πλυντήριο πιάτων. Έχουν σχεδιαστεί για να δοκιμάζουν την υπομονή μας!
Το ψυγείο του γραφείου που έγινε αρχαιολογικό μουσείο!
Ανοίγεις το κοινόχρηστο ψυγείο και ανακαλύπτεις έναν ολόκληρο χαμένο πολιτισμό. Ένα γιαούρτι αγνώστου ιδιοκτήτη, ένα τάπερ που κανείς δεν θυμάται, μισό λεμόνι και μια σακούλα που όλοι αποφεύγουν να αγγίξουν. Το καλύτερο; Κάθε εβδομάδα συμφωνούμε ότι πρέπει να γίνει καθαριότητα. Κάθε εβδομάδα περιμένουμε να την κάνει κάποιος άλλος. Μήπως να βάζαμε το όνομά μας και μια ημερομηνία στα φαγητά; Γιατί αν συνεχίσουμε έτσι, σύντομα θα χρειάζεται αρχαιολόγος για να βρούμε χώρο για το μεσημεριανό μας!
Η καρέκλα που ακούγεται σαν να μετακινείς κοντέινερ!
Είσαι σε ένα εστιατόριο, σε μια καφετέρια ή ακόμη και στο σπίτι. Θέλεις απλώς να μετακινήσεις την καρέκλα σου δέκα εκατοστά. Την τραβάς και ακούγεται ένα ΚΡΡΡΡΡ που σταματάει κάθε συζήτηση! Όλοι γυρίζουν και σε κοιτάζουν λες και μόλις μετακίνησες το κτίριο. Τέσσερα μικρά προστατευτικά στα πόδια της καρέκλας κοστίζουν ελάχιστα και γλιτώνουν πατώματα, αυτιά και αμήχανες στιγμές. Δεν χρειάζεται κάθε φορά που σηκώνομαι από το τραπέζι να νομίζουν οι υπόλοιποι ότι ξεκινά κατεδάφιση!
