Γιατί κάποιοι δυσκολεύονται τόσο να αποδεχτούν ότι δεν είμαστε πια οι άνθρωποι που είχαν συνηθίσει; Και από πότε χρειάζεται έγκριση για να εξελιχθούμε;
«Εσύ δεν ήσουν έτσι!»
Μια φράση, τέσσερις λέξεις και μια ολόκληρη κατηγορία κρυμμένη πίσω από το θαυμαστικό.
Αλήθεια; Και πώς ήμουν ακριβώς;
Γιατί έχω την εντύπωση ότι ορισμένοι άνθρωποι μας έχουν αποθηκεύσει στο μυαλό τους όπως αποθηκεύουμε μια παλιά φωτογραφία. Μας θυμούνται όπως ήμασταν πριν από πέντε, δέκα ή είκοσι χρόνια και περιμένουν να παραμείνουμε ακριβώς ίδιοι.
Ίδιες συνήθειες. Ίδιες αντιδράσεις. Ίδιες επιλογές.
Και, κυρίως, ίδια θέση στη δική τους ζωή.
Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα.
Οι άνθρωποι δεν είναι φωτογραφίες. Δεν μένουν ακίνητοι επειδή κάποιος πάτησε αποθήκευση!
Το «άλλαξες» δεν είναι πάντα κομπλιμέντο
Αν κάποτε έβγαινες κάθε βράδυ και τώρα προτιμάς να μείνεις σπίτι, «έγινες βαρετός».
Αν κάποτε συμφωνούσες με όλα και τώρα εκφράζεις τη δική σου άποψη, «έγινες δύσκολος».
Αν έλεγες πάντα «ναι» και ξαφνικά αρχίζεις να λες «όχι», «πήραν τα μυαλά σου αέρα».
Και αν αποφασίσεις στα σαράντα ή στα πενήντα σου να αλλάξεις δουλειά, συνήθειες ή ολόκληρη κατεύθυνση στη ζωή σου;
«Τώρα το θυμήθηκες;»
Συγγνώμη, υπάρχει συγκεκριμένη ηλικία μέχρι την οποία επιτρέπονται οι αλλαγές; Και αν ναι, πού καταθέτουμε την αίτηση;
Το ενδιαφέρον είναι ότι όλοι μιλάμε για την αξία της εξέλιξης. Θαυμάζουμε τους ανθρώπους που τολμούν, που μαθαίνουν, που δοκιμάζουν.
Μέχρι να αλλάξει κάποιος που γνωρίζουμε.
Εκεί αρχίζουν οι ενστάσεις.
Μήπως δεν μας λείπει ο παλιός άνθρωπος, αλλά όσα μας πρόσφερε;
Ας πούμε κάτι που δεν ακούγεται πάντα ευχάριστο.
Μερικές φορές δεν μας ενοχλεί η αλλαγή του άλλου. Μας ενοχλεί ότι η αλλαγή του επηρεάζει εμάς.
Εκείνος που ήταν πάντα διαθέσιμος δεν σηκώνει πια κάθε τηλεφώνημα.
Εκείνος που αναλάμβανε όλες τις υποχρεώσεις αποφασίζει να μοιράσει τις ευθύνες.
Ο φίλος που ακολουθούσε την παρέα παντού αρχίζει να επιλέγει διαφορετικά πώς θα περνά τον χρόνο του.
Και ξαφνικά ακούει το περίφημο «δεν σε αναγνωρίζω».
Ίσως, όμως, αυτό που δεν αναγνωρίζουμε είναι ότι οι παλιές ισορροπίες άλλαξαν.
Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κάποιος έγινε χειρότερος. Μπορεί απλώς να μη μας εξυπηρετεί πια με τον ίδιο τρόπο.
Φυσικά, δεν είναι κάθε αλλαγή πρόοδος
Εδώ χρειάζεται και λίγη ειλικρίνεια.
Δεν είναι όλες οι αλλαγές καλές μόνο και μόνο επειδή είναι αλλαγές.
Μπορεί κάποιος να γίνει πιο απότομος, πιο αδιάφορος, λιγότερο συνεπής. Και οι άνθρωποι που τον αγαπούν έχουν κάθε δικαίωμα να του το επισημάνουν.
Άλλο, όμως, να πεις «με πληγώνει ο τρόπος που μου μιλάς τελευταία» και άλλο να απαιτείς «γίνε ξανά όπως ήσουν».
Το πρώτο ανοίγει μια ουσιαστική συζήτηση.
Το δεύτερο ζητά από έναν άνθρωπο να επιστρέψει στο παρελθόν για να αισθανθείς εσύ πιο άνετα.
Και αυτό δεν είναι πάντοτε δίκαιο.
Δεν χρωστάμε σε κανέναν την παλιά μας εκδοχή
Μεγαλώνοντας αλλάζουμε γούστα, απόψεις, προτεραιότητες. Κάποια πράγματα που κάποτε θεωρούσαμε σπουδαία παύουν να μας ενδιαφέρουν. Άλλα, που παλιότερα μας τρόμαζαν, γίνονται ξαφνικά εφικτά.
Δεν χρειάζεται κάθε αλλαγή να συνοδεύεται από ένα δραματικό γεγονός ή μια συγκλονιστική αποκάλυψη.
Μερικές φορές απλώς μεγαλώσαμε.
Μάθαμε.
Βαρεθήκαμε.
Ή αποφασίσαμε ότι θέλουμε κάτι διαφορετικό.
Και το πιο όμορφο είναι να υπάρχουν δίπλα μας άνθρωποι που θέλουν να γνωρίζουν και τις επόμενες εκδοχές μας, όχι μόνο εκείνη που πρωτοσυνάντησαν.
Άνθρωποι που δεν θεωρούν την εξέλιξή μας απειλή.
Που δεν απαιτούν να μείνουμε για πάντα ίδιοι για να συνεχίσουν να μας αγαπούν.
Την επόμενη φορά, λοιπόν, που κάποιος θα σου πει «εσύ δεν ήσουν έτσι», μην αισθανθείς απαραίτητα ότι πρέπει να απολογηθείς.
Μπορεί να έχει δίκιο.
Μπορεί πράγματι να άλλαξες.
Και μπορεί αυτό να είναι το καλύτερο πράγμα που σου συνέβη τα τελευταία χρόνια.
Γιατί, αν είμαι ακριβώς ο ίδιος άνθρωπος που ήμουν πριν από δεκαπέντε χρόνια, τότε τι ακριβώς έκανα όλον αυτόν τον καιρό;
