Δεν ξέρω αν το παθαίνουν κι άλλοι, αλλά εγώ θέλω να είμαι στη θέση μου πριν αρχίσουν ακόμα και οι διαφημίσεις στο σινεμά. Στο θέατρο; Πριν χτυπήσει το τρίτο κουδούνι εννοείται. Ιδανικά και το δεύτερο.
Δεν μπορώ το «έλα μωρέ, προλαβαίνουμε». Δεν προλαβαίνουμε! Εγώ έχω ήδη υπολογίσει πάρκινγκ, ουρά, εισιτήρια, τουαλέτα και τον χρόνο που χρειάζομαι για να καθίσω σαν άνθρωπος.
Κι αν τελικά αργήσω, δεν απολαμβάνω ούτε την αρχή. Μπαίνω λαχανιασμένη, ζητάω συγγνώμη από μια ολόκληρη σειρά και νιώθω ότι χάλασε η έξοδος πριν καν αρχίσει.
Δεν ξέρω αν λέγεται συνέπεια ή μικρή προσωπική νεύρωση. Ξέρω ότι το «τρέχα, ξεκινάει» δεν το θέλω στη ζωή μου.
Κλέβεις πράγματα. Χάνεις ανθρώπους.
Να μπαίνεις σε φιλικά σπίτια και να κλέβεις. Και μάλιστα όχι από ανάγκη. Όχι γιατί πεινάς, όχι γιατί βρίσκεσαι σε απόγνωση, αλλά επειδή απλώς… μπορείς.
Εκεί δεν μιλάμε μόνο για την αξία αυτού που πήρες. Μιλάμε για κάτι πολύ ακριβότερο: την εμπιστοσύνη του ανθρώπου που σου άνοιξε την πόρτα του, σε έβαλε στο σπίτι του και σε θεώρησε δικό του άνθρωπο.
Τα πράγματα αντικαθίστανται. Η αίσθηση όμως ότι κάποιος δικός σου έψαξε τα συρτάρια σου, όχι τόσο εύκολα.
Κάποια πράγματα δεν είναι «αδυναμία χαρακτήρα». Είναι χαρακτήρας.
Γόβα στιλέτο στο γρασίδι; Γιατί;
Ναι, η γόβα στιλέτο είναι υπέροχη. Στο σωστό μέρος.
Σε γρασίδι όμως, σε παρκάκια, σε παραλία ή – ακόμη καλύτερα – σε βουνό, παύει να είναι παπούτσι και γίνεται τεστ επιβίωσης. Βουλιάζει, γλιστράει, στραβώνει, σε κάνει να περπατάς σαν να αποφεύγεις νάρκες και στο τέλος δεν χαίρεσαι ούτε το παπούτσι ούτε τη βόλτα.
Δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν παλεύοντας με το χώμα πάνω σε 10 πόντους τακούνι.
Η κομψότητα δεν είναι να φοράς πάντα το ίδιο. Είναι να ξέρεις πότε να αλλάξεις παπούτσια.
Να φοράς άσπρο σε γάμο που δεν είναι ο δικός σου
Υπάρχουν τόσα χρώματα. Κυριολεκτικά τόσα. Κι εσύ διάλεξες λευκό στον γάμο κάποιου άλλου;
Δεν έχει σημασία αν είναι ιβουάρ, σαμπανί, εκρού ή «μα δεν είναι ακριβώς άσπρο». Αν στη φωτογραφία μοιάζει με νυφικό, έχουμε ήδη την απάντηση.
Και όχι, δεν είναι θέμα παλιομοδίτικου πρωτοκόλλου. Είναι απλή ευγένεια. Για μία μέρα, το λευκό ανήκει στη νύφη. Δεν θα πάθουμε και τίποτα να της το αφήσουμε.
Έχεις ολόκληρη την παλέτα του κόσμου στη διάθεσή σου. Άσε το λευκό σπίτι.
