Λέμε συγγνώμη, δείχνουμε κατανόηση, υποσχόμαστε βοήθεια. Αλλά πότε ήταν η τελευταία φορά που κάναμε πραγματικά κάτι για τον άλλον; Πότε η ευγένεια σταμάτησε να είναι πράξη και έγινε απλώς μια ωραία απάντηση;
Έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στους ευγενικούς ανθρώπους. Σε εκείνους που θα πουν «ευχαριστώ», που θα ζητήσουν συγγνώμη όταν χρειάζεται, που θα προσέξουν πώς θα σου μιλήσουν. Θεωρώ την ευγένεια από τα πιο όμορφα χαρακτηριστικά ενός ανθρώπου.
Μόνο που τελευταία παρατηρώ κάτι περίεργο.
Ακούμε όλο και συχνότερα τις σωστές λέξεις, αλλά δεν βλέπουμε πάντα τις αντίστοιχες πράξεις.
«Σε καταλαβαίνω απόλυτα.»
«Λυπάμαι πολύ που συνέβη αυτό.»
«Είμαι εδώ για ό,τι χρειαστείς.»
Πολύ όμορφα όλα. Αλλά κάποιες φορές σκέφτομαι: μήπως έχουμε γίνει τόσο καλοί στο να δείχνουμε κατανόηση, που ξεχάσαμε τι σημαίνει να βοηθάμε πραγματικά;
Όταν η κατανόηση γίνεται η εύκολη απάντηση
Έχεις κάποιο πρόβλημα με μια παραγγελία. Επικοινωνείς με την εταιρεία και λαμβάνεις μια υποδειγματικά ευγενική απάντηση. Σε ευχαριστούν για την υπομονή σου, αναγνωρίζουν την αναστάτωσή σου, σε διαβεβαιώνουν ότι η ικανοποίησή σου αποτελεί προτεραιότητα.
Μόνο που το πρόβλημα παραμένει.
Το ίδιο μπορεί να συμβεί και στη δουλειά. Εξηγείς ότι χρειάζεσαι βοήθεια για να προλάβεις μια προθεσμία. Ο άλλος σου λέει πόσο καλά καταλαβαίνει την πίεση που νιώθεις. Και μετά εξαφανίζεται.
Ή στην προσωπική μας ζωή. Ένας φίλος περνάει δύσκολα. Του στέλνουμε ένα υπέροχο μήνυμα, γεμάτο υποστήριξη και καρδούλες. Και θεωρούμε ότι κάναμε το καθήκον μας.
Δεν λέω ότι οι λέξεις δεν έχουν αξία. Έχουν τεράστια. Μερικές φορές μια κουβέντα είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται κάποιος.
Αλλά υπάρχουν και στιγμές που η πραγματική βοήθεια απαιτεί κάτι περισσότερο από μια καλοδιατυπωμένη πρόταση.
Η εποχή που όλοι ξέρουμε τι πρέπει να πούμε
Ζούμε σε μια εποχή όπου η επικοινωνία έχει γίνει σχεδόν επιστήμη.
Μαθαίνουμε πώς να δίνουμε ανατροφοδότηση, πώς να διαχειριζόμαστε δύσκολες συζητήσεις, πώς να απαντάμε χωρίς να προσβάλλουμε. Και τώρα έχουμε και την τεχνητή νοημοσύνη, που μπορεί να συντάξει την πιο ευγενική απάντηση μέσα σε δευτερόλεπτα.
Όλα αυτά είναι χρήσιμα.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν μπερδεύουμε την καλή επικοινωνία με την ουσιαστική ανταπόκριση.
Γιατί μπορείς να ζητήσεις συγγνώμη με δέκα διαφορετικούς τρόπους και να μην αναλάβεις ποτέ την ευθύνη. Μπορείς να δηλώσεις διαθέσιμος χωρίς να διαθέσεις ούτε πέντε λεπτά. Μπορείς να πεις «σε ακούω» ενώ ήδη σκέφτεσαι τι θα απαντήσεις.
Και μπορείς να είσαι απολύτως ευγενικός, χωρίς να ενδιαφέρεσαι καθόλου.
Μερικές φορές το πιο ευγενικό πράγμα είναι να κάνεις κάτι
Ίσως χρειάζεται να ξανασκεφτούμε τι σημαίνει πραγματική ευγένεια.
Δεν είναι μόνο να μιλάς όμορφα. Είναι να σέβεσαι τον χρόνο του άλλου. Να τηρείς όσα υπόσχεσαι. Να μην αφήνεις κάποιον να περιμένει μια απάντηση που δεν πρόκειται να έρθει.
Είναι να πεις «δεν μπορώ να βοηθήσω» αντί να προσφέρεις αόριστες διαβεβαιώσεις.
Είναι να αναλάβεις ένα μικρό μέρος του προβλήματος, αντί να εξηγήσεις με μεγάλη λεπτομέρεια πόσο κατανοείς ότι υπάρχει.
Και καμιά φορά είναι κάτι τόσο απλό όσο το να σηκώσεις το τηλέφωνο, να κάνεις τη δουλειά που υποσχέθηκες ή να εμφανιστείς όταν πραγματικά σε χρειάζονται.
Δεν χρειαζόμαστε λιγότερη ευγένεια. Το αντίθετο. Χρειαζόμαστε περισσότερη.
Αλλά από εκείνη που δεν τελειώνει στην τελευταία τελεία ενός ωραίου μηνύματος.
Γιατί, τελικά, το «σε καταλαβαίνω» είναι μια υπέροχη αρχή.
Αρκεί κάποια στιγμή να ακολουθείται και από το «τι μπορώ να κάνω γι’ αυτό;».
Καλή σου ημέρα!
Και μην ξεχνάς: η ευγένεια χωρίς ουσία δεν βοηθά κανέναν.
