«Σου στέλνω φωτογραφία να δεις!». Ανοίγω το screenshot και βλέπω τα πάντα. Εκτός από την ημερομηνία, την ώρα, το όνομα ή το τελευταίο μήνυμα που εξηγεί όλη την ιστορία! «Μπορείς να μου στείλεις λίγο πιο κάτω;». «Α, περίμενε, δεν το έπιασα όλο!». Και κάπως έτσι ξεκινά ένας μαραθώνιος από screenshots για να μάθω τελικά τι ώρα είναι το ραντεβού.
Το αντίο που κρατάει περισσότερο από την επίσκεψη!
«Λοιπόν, εμείς σιγά σιγά θα φύγουμε!». Ωραία, λέω, να σας ξεπροβοδίσω. Φτάνουμε στην πόρτα και εκεί ξεκινά μια ολοκαίνουργια συζήτηση. «Α, ξέχασα να σου πω!». Άλλα δέκα λεπτά. «Και μιας που το θυμήθηκα…». Άλλα δεκαπέντε! Εγώ κρατάω την πόρτα, χαμογελάω και αναρωτιέμαι αν πρέπει να ξαναβάλω καφέ. Παιδιά, όταν λέμε «φεύγουμε», εννοούμε αποχωρούμε από το σπίτι. Όχι ότι μεταφέρουμε το δεύτερο μέρος της επίσκεψης στο χολ!
Το «να σε πάρω ένα τηλέφωνο;» που δεν περιμένει απάντηση!
Έρχεται μήνυμα. «Μπορώ να σε πάρω;». Πριν προλάβω να διαβάσω τη δεύτερη λέξη, χτυπάει το τηλέφωνο! Μα δεν ρώτησες μόλις αν μπορείς; Δεν περιμένεις να απαντήσω; Μπορεί να είμαι σε συνάντηση, να οδηγώ ή απλώς να μην μπορώ εκείνη τη στιγμή. Και τώρα πρέπει να απολογηθώ που δεν το σηκώνω! Αγαπημένε μου άνθρωπε, το ερωτηματικό στο τέλος της πρότασης δεν είναι διακοσμητικό. Είναι εκεί γιατί περιμένεις απάντηση, όχι γιατί σου άρεσε το σχήμα του!
Το καρότσι του σούπερ μάρκετ που έχει δική του προσωπικότητα!
Προσπαθώ να πάω ευθεία. Εκείνο θέλει αριστερά. Το διορθώνω. Πηγαίνει δεξιά. Στο τρίτο λεπτό έχω καταλάβει ότι ένας τροχός έχει διαφωνήσει με τους υπόλοιπους και αποφάσισε να χαράξει τη δική του πορεία! Μέχρι να φτάσω στα γαλακτοκομικά, έχω κάνει περισσότερους ελιγμούς από οδηγό της Formula 1. Και φυσικά, όσο γεμίζει το καρότσι, τόσο χειρότερα συμπεριφέρεται.
Η ανοιχτή ακρόαση που ανακαλύπτω αφού έχω αρχίσει να μιλάω!
Μιλάω στο τηλέφωνο, λέω τα νέα μου, μοιράζομαι κάτι προσωπικό και ξαφνικά ακούω μια δεύτερη φωνή. «Α, γεια σου! Κι εγώ εδώ είμαι!». Συγγνώμη; Από πότε; Και πόσοι άλλοι βρίσκονται εκεί; Δεν είναι ότι έχω απαραίτητα κάτι να κρύψω. Είναι ότι όταν τηλεφωνώ σε έναν άνθρωπο, θεωρώ πως μιλάω μαζί του και όχι με ολόκληρο το σαλόνι του! Την επόμενη φορά ενημέρωσέ με από την αρχή, να χαιρετήσω τουλάχιστον το κοινό και να ευχαριστήσω τους χορηγούς!
