Να ξεκαθαρίσουμε κάτι: λατρεύω τους ανθρώπους που αποφασίζουν να μάθουν κάτι καινούργιο. Αλλά όταν ο γείτονας ανακαλύπτει στα 45 του το κρυφό του ταλέντο στο σαξόφωνο, αρχίζουν τα δύσκολα.
Η ίδια μελωδία ξανά και ξανά. Η ίδια λάθος νότα, που πλέον την περιμένεις με τρόμο. Κι εκεί που νομίζεις ότι τελείωσε, ακούς το γνωστό «πάμε άλλη μία από την αρχή».
Δεν ζητάω να γίνει ο επόμενος Μότσαρτ. Ούτε να εγκαταλείψει το όνειρό του.
Απλώς θα εκτιμούσα μια πρόβα με ακουστικά, όπου γίνεται, ή ένα λογικό ωράριο. Γιατί εκείνος μπορεί να κάνει μαθήματα μουσικής, αλλά εγώ δεν γράφτηκα στο ωδείο!
Η φόρμα που εξαφανίζει όσα έγραψες
Συμπληρώνω μια ηλεκτρονική φόρμα.
Όνομα.
Στοιχεία επικοινωνίας.
Περιγραφή του προβλήματος.
Αριθμό παραγγελίας.
Μια ολόκληρη παράγραφο με εξηγήσεις.
Πατάω «Υποβολή».
Και εμφανίζεται το μήνυμα:
«Η συνεδρία σας έληξε».
Εντάξει.
Ας συνδεθώ ξανά.
Μόνο που όλα όσα έγραψα έχουν εξαφανιστεί.
Δεν έχει αποθηκευτεί ούτε μία λέξη.
Αγαπητή εφαρμογή, αν γνωρίζεις ότι πρόκειται να με αποσυνδέσεις, μπορείς τουλάχιστον να κρατήσεις το κείμενό μου;
Γιατί δεν έχω καμία διάθεση να ξαναγράψω από την αρχή το μυθιστόρημα που μόλις σου παρέδωσα!
Η μουσική αναμονής που παίζει δυνατότερα από τη συνομιλία
Καλώ μια εταιρεία.
«Παρακαλώ περιμένετε».
Ξεκινά η μουσική.
Και ξαφνικά το τηλέφωνο μετατρέπεται σε ηχείο συναυλίας.
Χαμηλώνω την ένταση.
Περιμένω.
Περιμένω λίγο ακόμη.
Και όταν επιτέλους απαντά κάποιος, δεν ακούω τίποτα.
Γιατί η φωνή του είναι δέκα φορές χαμηλότερη από τη μουσική.
Ανεβάζω ξανά την ένταση.
Με βάζουν σε αναμονή.
Ξαναρχίζει η συναυλία.
Παιδιά, δεν χρειάζεται να περάσω από ηχητικό τεστ για να εξυπηρετηθώ!
Η ειδοποίηση «Δεν υπάρχει διαθέσιμος χώρος» την πιο ακατάλληλη στιγμή
Βλέπω κάτι που θέλω να φωτογραφίσω.
Βγάζω το κινητό.
Ανοίγω την κάμερα.
Πατάω.
Και εμφανίζεται το μήνυμα:
«Ο αποθηκευτικός χώρος είναι γεμάτος».
Τώρα πρέπει να αποφασίσω μέσα σε τρία δευτερόλεπτα ποια παλιά φωτογραφία θα διαγράψω.
Μήπως αυτή από τις διακοπές;
Μήπως εκείνο το βίντεο που δεν θυμάμαι τι δείχνει;
Μήπως οι 47 φωτογραφίες από το ίδιο ηλιοβασίλεμα;
Μέχρι να τελειώσω, η στιγμή έχει περάσει.
Κι εγώ έχω αποκτήσει μια πολύ καθαρή εικόνα της κακής μου οργάνωσης.
Η ετικέτα του δώρου που έχει ακόμη την τιμή
Διαλέγω ένα δώρο. Ζητάω να το τυλίξουν. Μπαίνει χαρτί. Μπαίνει κορδέλα. Μπαίνει και μια ωραία σακούλα.
Το παραδίδω. Ο παραλήπτης το ανοίγει. Και εκεί, σε περίοπτη θέση, βρίσκεται η τιμή. Με μεγάλα, καθαρά γράμματα.
Δεν με ενδιαφέρει αν το δώρο κόστισε πέντε ή πενήντα ευρώ. Δεν θέλω απλώς να αποτελεί μέρος της παρουσίασης. Ειδικά όταν έχω ζητήσει συσκευασία δώρου. Μια μικρή λεπτομέρεια είναι. Αλλά είναι ακριβώς η λεπτομέρεια που θα έπρεπε να έχει ελεγχθεί.
