Φτάνω στο τέλος του σαμπουάν. Έχει μείνει προϊόν μέσα. Το βλέπω. Το ακούω όταν κουνάω το μπουκάλι. Αλλά δεν βγαίνει!
Πιέζω. Ξαναπιέζω. Το αναποδογυρίζω. Το χτυπάω ελαφρά στην παλάμη. Τίποτα. Δεν ξέρω αν αγόρασα σαμπουάν ή εξοπλισμό ενδυνάμωσης χεριών.
Μια συσκευασία πρέπει να επιτρέπει να χρησιμοποιείς το προϊόν που πλήρωσες. Όχι να σε προκαλεί σε αγώνα δύναμης!
Το συρτάρι που ανοίγει και παίρνει μαζί του όλο το υπόλοιπο έπιπλο!
Τραβάω το συρτάρι. Κολλάει. Τραβάω λίγο περισσότερο. Και ξαφνικά μετακινείται ολόκληρο το κομοδίνο! Τώρα κρατάω το συρτάρι με το ένα χέρι και συγκρατώ το έπιπλο με το άλλο.
Αν ήθελα να κάνω μετακόμιση, θα το είχα προγραμματίσει. Δεν γίνεται κάθε φορά που ψάχνω μια κάλτσα να πρέπει να αντιμετωπίζω ένα μικρό κατασκευαστικό δράμα.
Το φερμουάρ που πιάνει πάντα το ύφασμα!
Βιάζομαι. Φοράω το μπουφάν. Ανεβάζω το φερμουάρ. Κολλάει. Το κατεβάζω. Ξαναδοκιμάζω. Έχει πιάσει την εσωτερική φόδρα. Προσπαθώ να την ελευθερώσω χωρίς να τη σκίσω.
Και εκεί που ήμουν έτοιμη να φύγω, βρίσκομαι να κάνω μικροχειρουργική στην είσοδο του σπιτιού.
Το φερμουάρ πρέπει να κλείνει το μπουφάν. Όχι να το τρώει!
Η πετσέτα που αφήνει περισσότερα χνούδια απ’ όσα σκουπίζει!
Βγαίνω από το μπάνιο. Παίρνω μια ολοκαίνουργια πετσέτα. Σκουπίζομαι. Και ανακαλύπτω ότι έχω γεμίσει μικροσκοπικά χνούδια. Στα χέρια. Στα πόδια. Στα μαλλιά. Πρακτικά, μπήκα στο μπάνιο καθαρή και βγήκα σαν να αγκάλιασα ένα χαλί.
Μια πετσέτα πρέπει να απορροφά το νερό. Όχι να μοιράζει αναμνηστικά!
Το κουμπί του τηλεχειριστηρίου που θέλει τρεις προσπάθειες!
Πατάω να αλλάξω κανάλι.
Τίποτα.
Ξαναπατάω.
Τίποτα.
Πατάω λίγο πιο δυνατά.
Και ξαφνικά αλλάζουν τρία κανάλια μαζί.
Δεν ξέρω αν το τηλεχειριστήριο λειτουργεί με μπαταρίες ή με προσωπική επιμονή.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι έχω αναπτύξει μια ιδιαίτερη τεχνική πίεσης.
Θα προτιμούσα να πατάω μία φορά και να συμβαίνει αυτό που ζήτησα!
