Γιατί το προσωπικό μας γούστο έγινε ξαφνικά υπόθεση όλων των άλλων;
Υπάρχει μια πολύ συγκεκριμένη στιγμή που με κάνει να αναρωτιέμαι αν έχουμε χάσει λίγο το μέτρο.
Είναι εκείνη που λες σε μια παρέα ότι δεν σου άρεσε μια ταινία και ξαφνικά όλοι σε κοιτάζουν σαν να ανακοίνωσες ότι η Γη είναι επίπεδη.
«Δεν σου άρεσε;»
Όχι.
«Μα πώς γίνεται;»
Έτσι γίνεται!
«Μα έχει πάρει Όσκαρ!»
Να το χαίρεται!
«Μα όλοι λένε ότι είναι αριστούργημα!»
Ε, λοιπόν, εγώ δεν είμαι όλοι!
Και κάπου εδώ αρχίζει η απολογία.
Πρέπει να εξηγήσεις τι δεν σου άρεσε, γιατί δεν σου άρεσε, αν κατάλαβες το νόημα, αν πρόσεξες τη σκηνοθεσία και μήπως τελικά δεν έχεις το απαραίτητο καλλιτεχνικό υπόβαθρο για να εκτιμήσεις αυτό που μόλις είδες.
Συγγνώμη, είδα μια ταινία ή δίνω προφορικές εξετάσεις;
Από πότε το «δεν μου αρέσει» χρειάζεται αιτιολόγηση;
Το ίδιο συμβαίνει παντού.
Δεν σου αρέσει ένα εστιατόριο που όλοι αποθεώνουν; Προφανώς δεν ξέρεις από καλό φαγητό.
Δεν ακούς έναν τραγουδιστή που γεμίζει στάδια; Μάλλον κάτι δεν καταλαβαίνεις.
Δεν σου αρέσει μια σειρά που συζητά ολόκληρο το διαδίκτυο; Σίγουρα δεν της έδωσες αρκετό χρόνο.
Δεν σου αρέσει ένα ρούχο που είναι φέτος στη μόδα; Είσαι εκτός εποχής.
Και το καλύτερο; Μερικές φορές δεν αρκεί να πεις ότι κάτι δεν είναι του γούστου σου. Πρέπει και να αποδείξεις ότι έχεις καλό γούστο γενικότερα!
Λες και υπάρχει μια παγκόσμια επιτροπή που αποφασίζει τι επιτρέπεται να μας αρέσει.
Η δημοτικότητα δεν είναι υποχρέωση
Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι.
Μια ταινία μπορεί πράγματι να είναι εξαιρετική. Ένα εστιατόριο μπορεί να έχει σπουδαίο σεφ. Ένας καλλιτέχνης μπορεί να είναι πραγματικά ταλαντούχος.
Τίποτε από αυτά, όμως, δεν σημαίνει ότι είμαστε υποχρεωμένοι να ενθουσιαστούμε.
Η ποιότητα και η προσωπική απόλαυση δεν είναι πάντα το ίδιο πράγμα.
Μπορώ να αναγνωρίζω ότι κάτι είναι καλοφτιαγμένο και ταυτόχρονα να μη θέλω να το ξαναδώ, να το ξανακούσω ή να το ξαναφάω.
Και αυτό δεν μειώνει ούτε το έργο ούτε εμένα.
Το χειρότερο; Καμιά φορά λέμε ψέματα για να μη διαφωνήσουμε
Πόσες φορές έχεις βρεθεί σε μια παρέα όπου όλοι συζητούν με ενθουσιασμό για κάτι που εσύ βρήκες αδιάφορο;
Κουνάς συγκαταβατικά το κεφάλι.
«Ναι, πολύ ωραίο».
Και μέσα σου σκέφτεσαι ότι έχασες δύο ώρες από τη ζωή σου.
Όχι επειδή φοβάσαι πραγματικά να πεις την άποψή σου, αλλά επειδή απλώς δεν έχεις όρεξη να περάσεις το υπόλοιπο βράδυ υπερασπιζόμενος το δικαίωμά σου να βαριέσαι μια σειρά.
Και, μεταξύ μας, είναι λίγο κουραστικό να χρειάζεται να έχεις επιχειρήματα για κάθε προσωπική σου προτίμηση.
Μπορούμε να διαφωνούμε χωρίς να προσβάλλουμε;
Υπάρχει, βέβαια, και η άλλη πλευρά.
Το ότι κάτι δεν μου αρέσει δεν σημαίνει ότι είναι χάλια.
Ούτε ότι όσοι το αγαπούν δεν έχουν γούστο.
Μπορώ να πω «δεν ήταν για μένα» χωρίς να ακυρώσω τη χαρά του άλλου.
Και ο άλλος μπορεί να μου πει «εμένα μου άρεσε πολύ» χωρίς να προσπαθήσει να με μεταπείσει.
Τόσο απλό.
Γιατί, αν το σκεφτείς, πόσο βαρετός θα ήταν ένας κόσμος όπου όλοι αγαπούσαμε τις ίδιες ταινίες, τρώγαμε στα ίδια εστιατόρια, ακούγαμε τα ίδια τραγούδια και φορούσαμε τα ίδια ρούχα;
Δεν θα είχαμε διαφορετικές απόψεις. Θα είχαμε απλώς μια τεράστια παρέα που συμφωνεί διαρκώς.
Και προσωπικά, αυτό μου ακούγεται πολύ πιο βαρετό από μια κακή ταινία.
Οπότε, την επόμενη φορά που θα σου πω ότι δεν μου άρεσε κάτι που εσύ λάτρεψες, μη με κοιτάξεις σαν να χρειάζομαι βοήθεια.
Δεν χρειάζεται να συμφωνήσουμε.
Μπορούμε απλώς να συζητήσουμε.
Γιατί τελικά το πρόβλημα δεν είναι ότι έχουμε διαφορετικό γούστο. Είναι ότι μερικές φορές δυσκολευόμαστε να δεχτούμε πως οι άλλοι έχουν δικό τους.
