Υπάρχουν ειδήσεις που αξίζουν λίγο περισσότερο χώρο μέσα στην ημέρα μας. Και αυτή την εβδομάδα διάβασα τρεις που μου έδωσαν έναν παραπάνω λόγο να αισιοδοξώ!
Ερευνητές παρουσίασαν μια πειραματική εξέταση αίματος που εντόπισε, με ακρίβεια 92,3% στη συγκεκριμένη μελέτη, προκαρκινικές αλλοιώσεις που συνδέονται με τον καρκίνο των ωοθηκών. Δεν είναι ακόμη διαθέσιμη για προληπτικό έλεγχο, αλλά αποτελεί ένα πολλά υποσχόμενο βήμα.
Παράλληλα, νέα θεραπευτική προσέγγιση για συγκεκριμένους ασθενείς με καρκίνο της ουροδόχου κύστης συνδέθηκε με 42% χαμηλότερο κίνδυνο θανάτου σε κλινική δοκιμή, ενώ στις ΗΠΑ εγκρίθηκε νέα επιλογή για ορισμένους ασθενείς με προχωρημένο καρκίνο κεφαλής και τραχήλου.
Τρεις διαφορετικές εξελίξεις, ένα κοινό μήνυμα: η επιστήμη προχωρά. Και κάθε βήμα προς την έγκαιρη διάγνωση και την αποτελεσματικότερη θεραπεία είναι ένας λόγος να χαμογελώ λίγο περισσότερο!

Το σεντόνι με λάστιχο διπλώθηκε με την πρώτη!
Χθες το βράδυ συνέβη κάτι που δεν περίμενα να ζήσω ποτέ. Δίπλωσα ένα σεντόνι με λάστιχο. Κανονικά. Όχι σαν να συσκευάζω σκηνή κάμπινγκ μέσα σε τυφώνα.
Το ξέρεις το σενάριο. Γωνία μέσα σε γωνία, η τρίτη φεύγει, η τέταρτη κάνει τη δική της ζωή και στο τέλος το τυλίγω μπάλα και το πετάω στη ντουλάπα σαν να μη συνέβη ποτέ.
Χθες όμως κάτι άλλαξε. Μία κίνηση, δεύτερη κίνηση και ξαφνικά… τετράγωνο! Τέλειο τετράγωνο. Σαν από βιτρίνα.
Το κοίταξα με δυσπιστία. Το ξεδίπλωσα να δω αν ήταν τύχη. Ήταν. Δεν κατάφερα να το ξαναδιπλώσω έτσι.
Δεν έχω μάρτυρες. Αλλά ξέρω τι έζησα!

Η θέση στο παράθυρο του Ηλεκτρικού ήταν ελεύθερη!
Σταθμός Πειραιά, οκτώ και δέκα το πρωί. Μπαίνω στον Ηλεκτρικό με ψυχολογία μαχητή. Τσάντα μπροστά, βλέμμα σαρωτή, έτοιμη να διεκδικήσω τα δέκα εκατοστά προσωπικού χώρου που μου αναλογούν.
Και τότε τη βλέπω. Θέση στο παράθυρο. Άδεια!
Κοιτάζω γύρω μήπως είναι παγίδα. Μήπως είναι βρεγμένη. Μήπως κάποιος την έχει κρατήσει με το βλέμμα. Τίποτα. Κάθομαι πριν αλλάξει γνώμη η τύχη μου.
Το τρένο ξεκινά κι εγώ χαζεύω την πόλη έξω από το παράθυρο. Τα κτίρια, τις ταράτσες, τον κόσμο που τρέχει να προλάβει τη μέρα του.
Για λίγα λεπτά δεν είμαι επιβάτισσα. Είμαι τουρίστρια στην πόλη μου.
Μέχρι το Μοναστηράκι, είχα πάει και διακοπές!

«Έχεις ψιλά;» «Έχω!»
Στο ταμείο του σούπερ μάρκετ. Μια σακούλα μήλα. Σύνολο: τρία ευρώ και είκοσι λεπτά.
Ανοίγω το πορτοφόλι. Ένα δίευρο. Ένα ευρώ. Ένα εικοσάλεπτο. Ακριβώς!
Τα αφήνω στην παλάμη του ταμία σαν να του παραδίδω ολυμπιακό μετάλλιο. Εκείνος χαμογελάει. Εγώ χαμογελάω. Η κυρία πίσω μου χαμογελάει, γιατί επιτέλους προχωράει η ουρά.
Εκείνη τη στιγμή ένιωσα σαν γυναίκα που πληρώνει όλους τους λογαριασμούς στην ώρα τους, δεν χάνει ποτέ κλειδιά και ξέρει ακριβώς τι έχει μέσα στο ψυγείο της. Δηλαδή σαν κάποια άλλη!


































