Το σχολείο σήμερα έχει γιορτή. Εσύ έχεις δουλειά. Και το παιδί πρέπει κάποιος να το πάρει όταν τελειώσει η εκδήλωση.
Κάπου εδώ αρχίζει το γνώριμο οικογενειακό παζλ: η γιαγιά μπορεί μέχρι τις δώδεκα, ο παππούς έχει ραντεβού, η φίλη θα βοηθούσε ευχαρίστως, αλλά προσπαθεί κι εκείνη να βρει ποιος θα πάρει το δικό της παιδί.
Κι εσύ κοιτάς το κινητό, το πρόγραμμα της ημέρας και το ρολόι, ελπίζοντας ότι κάποιος θα σου απαντήσει «μην ανησυχείς, το αναλαμβάνω».
Η γιορτή τελειώνει. Η δουλειά συνεχίζεται.
Σήμερα, Τρίτη 17 Νοεμβρίου, στα νηπιαγωγεία και τα δημοτικά πραγματοποιούνται εκδηλώσεις για την επέτειο του Πολυτεχνείου, χωρίς το κανονικό πρόγραμμα μαθημάτων. Τα παιδιά αποχωρούν μετά το τέλος των εκδηλώσεων.
Το ίδιο ισχύει και για τους μαθητές του ολοήμερου: παρακολουθούν τη γιορτή και φεύγουν μαζί με τους υπόλοιπους. Την ώρα αποχώρησης την ορίζει κάθε σχολείο και ενημερώνει τους γονείς.
Για τον εργαζόμενο γονιό, από την άλλη, η μέρα συνεχίζεται κανονικά. Η 17η Νοεμβρίου δεν είναι γενική υποχρεωτική αργία. Το γραφείο λειτουργεί, το κατάστημα ανοίγει, η βάρδια ξεκινά.
Και το ερώτημα εμφανίζεται ακριβώς εκεί που τελειώνει η σχολική γιορτή: ωραία, και τώρα ποιος θα πάρει το παιδί;
Το πρόγραμμα που χωράει τα πάντα. Σχεδόν.
Δεν είναι μόνο η σημερινή ημέρα. Είναι ο αγιασμός, οι σχολικές γιορτές, οι έκτακτες αλλαγές στο πρόγραμμα. Όλες εκείνες οι μικρές μετακινήσεις στο σχολικό ωράριο που για ένα παιδί μπορεί να σημαίνουν «σχολάμε νωρίς» και για έναν γονιό «πρέπει να ξαναοργανώσω όλη μου τη μέρα».
Το ολοήμερο έχει δώσει ανάσα σε πολλές οικογένειες. Όταν όμως δεν λειτουργεί, η λύση αναζητείται αλλού.
Σε ένα τηλέφωνο στη γιαγιά. Σε ένα μήνυμα με τη φράση «μήπως μπορείς σήμερα;». Σε μια γρήγορη συνεννόηση με τον άλλο γονιό για το ποιος μπορεί να φύγει νωρίτερα.
Και, αν όλα αυτά δεν γίνουν, στην προσπάθεια να μετακινηθεί ένα ραντεβού ή να χωρέσει το παιδί δίπλα στον υπολογιστή, όσο ο γονιός απαντά σε email και προσπαθεί να συμμετάσχει σε μια τηλεδιάσκεψη.
«Ευτυχώς που είναι κοντά η γιαγιά»
Είναι μια φράση που ακούγεται συχνά. Και πράγματι, για πολλές οικογένειες, οι παππούδες και οι γιαγιάδες είναι πολύτιμοι σύμμαχοι.
Δεν υπάρχουν όμως πάντα κοντά. Δεν είναι πάντα διαθέσιμοι. Κάποιες φορές εργάζονται και οι ίδιοι ή έχουν υποχρεώσεις που δεν μπορούν να μετακινηθούν.
Το ίδιο ισχύει και για τον γονιό που δουλεύει σε κατάστημα, σε νοσοκομείο ή σε μια θέση από την οποία δεν μπορεί απλώς να σηκωθεί και να πει «επιστρέφω σε λίγο».
Η ευελιξία είναι υπέροχη όταν υπάρχει. Όταν δεν υπάρχει, η λύση δεν εμφανίζεται επειδή τη χρειάζεσαι.
Μια άδεια που αξίζει να γνωρίζεις
Στον ιδιωτικό τομέα, οι εργαζόμενοι γονείς δικαιούνται άδεια με αποδοχές για να επισκέπτονται το σχολείο και να ενημερώνονται για την επίδοση και την παρουσία του παιδιού τους.
Η άδεια μπορεί να φτάσει έως τέσσερις εργάσιμες ημέρες ανά ημερολογιακό έτος για κάθε παιδί και να χορηγηθεί για ορισμένες ώρες ή για ολόκληρη ημέρα, μετά από άδεια του εργοδότη. Οι γονείς δηλώνουν ποιος θα τη χρησιμοποιήσει ή πώς θα τη μοιραστούν.
Σύμφωνα με την Επιθεώρηση Εργασίας, μπορεί να χορηγηθεί και την ημέρα μιας σχολικής γιορτής ή εκδήλωσης, καθώς τότε ο γονιός μπορεί να ενημερωθεί για θέματα που αφορούν το σχολείο και τη φοίτηση του παιδιού. Δεν πρόκειται, όμως, για γενική άδεια φύλαξης για όλη την υπόλοιπη ημέρα. www.hli.gov.gr
Και μετά τη γιορτή;
Οι σχολικές επέτειοι έχουν τη δική τους αξία. Δίνουν στα παιδιά χώρο να μάθουν, να θυμηθούν και να συζητήσουν για γεγονότα που μας αφορούν όλους.
Μαζί με τη γιορτή, όμως, υπάρχει και η υπόλοιπη μέρα. Εκείνη που πρέπει να οργανωθεί από ανθρώπους που εργάζονται, συχνά χωρίς δυνατότητα να αλλάξουν το πρόγραμμά τους.
Γιατί το «σχολάσαμε» του παιδιού είναι μια χαρούμενη είδηση.
Μέχρι να κοιτάξεις το ρολόι και να καταλάβεις ότι εσύ σχολάς σε έξι ώρες.



































