Περιμένεις όλη την εβδομάδα να έρθει. Κάνεις σχέδια, λες «το Σάββατο θα ξεκουραστώ», «την Κυριακή θα κάνω και δυο πράγματα στο σπίτι» και ξαφνικά… είναι Κυριακή 19:30.
Μισό λεπτό. Τι έγινε;
Το Σάββατο πέρασε ανάμεσα σε δουλειές, ψώνια και ένα «να ξαπλώσω λίγο». Η Κυριακή ξεκίνησε ωραία και πριν το καταλάβεις έχεις ήδη αρχίσει να ρυθμίζεις το ξυπνητήρι σου για τη Δευτέρα.
Πέντε μέρες για να φτάσει και δύο ώρες για να φύγει. Κάπου δεν βγαίνει ο λογαριασμός.
Οι αγενείς πωλητές
Να μπαίνεις σε ένα κατάστημα και να νιώθεις ότι ενοχλείς επειδή τόλμησες… να θέλεις να αγοράσεις κάτι.
Το βλέμμα «τι θέλει τώρα αυτή;», η απάντηση με το ζόρι, το «εκεί είναι» χωρίς καν να σηκώσει το κεφάλι και, προσωπικό αγαπημένο, το ύφος όταν ζητήσεις άλλο νούμερο.
Δεν περιμένω να γίνουμε φίλες. Ούτε να χαρείς που με είδες σαν να γύρισα από χρόνια στο εξωτερικό.
Ένα «καλησπέρα», λίγη ευγένεια και να μη νιώθω ότι σου χάλασα τη μέρα επειδή ζήτησα ένα medium.
Δεν είναι υπερβολική απαίτηση. Είναι κυριολεκτικά η δουλειά.
Αλλά και οι αγενείς πελάτες…
Γιατί για να είμαστε δίκαιοι, η αγένεια δεν αφορά μόνο τους υπαλλήλους.
Να μπαίνεις σε ένα κατάστημα χωρίς «καλημέρα», να πετάς τα ρούχα όπου βρεις, να μιλάς στην πωλήτρια λες και είναι η προσωπική σου βοηθός και να εκνευρίζεσαι επειδή δεν υπάρχει το νούμερό σου. Λες και το έκρυψε εκείνη στην αποθήκη για να σου χαλάσει τη μέρα.
Και φυσικά το «εγώ πληρώνω» δεν σου δίνει την άδεια για να μιλάς όπως θέλεις.
Η εξυπηρέτηση είναι δουλειά. Η ευγένεια, όμως, είναι δουλειά όλων μας.
«Έχει φύγει το παιδί!»
Το delivery που έχει αργήσει 40 λεπτά και όταν παίρνεις τηλέφωνο ακούς το κλασικό: «Έχει φύγει το παιδί!»
Όχι. Δεν έχει φύγει το παιδί.
Γιατί αν είχε φύγει όταν μου το είπες πριν από μισή ώρα, αυτή τη στιγμή ή θα είχε φτάσει ή θα έπρεπε να δηλώσουμε την εξαφάνισή του.
Καταλαβαίνω ότι έχει δουλειά. Καταλαβαίνω ότι μπορεί να έγινε καθυστέρηση. Πες μου «θα αργήσουμε άλλα 20 λεπτά». Κανένα πρόβλημα.
Αλλά μη μου λες ότι “έφυγε”. Έχω και χάρτη πλέον. Το βλέπω το παιδί. Είναι ακόμα εκεί.
