Ξυπνάω στις επτά και μισή. Χωρίς ξυπνητήρι. Ο οργανισμός μου δεν έχει μάθει ακόμη ότι υπάρχουν Σάββατα.
Κάνω καφέ και ανοίγω τις σημειώσεις στο κινητό. Τίτλος: «Σαββατοκύριακο». Από κάτω, δεκατέσσερα bullets. Πλυντήριο, σούπερ μάρκετ, ο λογαριασμός του ρεύματος, το δώρο για τη βάφτιση, τα χειμωνιάτικα από το πατάρι, «να πάρω τηλέφωνο τη θεία». Και κάπου στη μέση, με μικρά γράμματα: «ξεκούραση».
Έχω προγραμματίσει την ξεκούρασή μου. Ανάμεσα στη λαϊκή και στη ντουλάπα.
Και τότε αρχίζει η διαπραγμάτευση με τον εαυτό μου. «Αν προλάβω το σούπερ μάρκετ μέχρι τις δέκα, μετά θα χαλαρώσω». Στις δέκα θυμάμαι το φαρμακείο. Στις έντεκα, κάτι που πρέπει οπωσδήποτε να παραγγείλω. Στις δώδεκα, έχω ήδη βάλει στόχο να γίνω ο πιο αποτελεσματικός άνθρωπος του Πειραιά. Χωρίς καν να έχω τελειώσει τον καφέ μου.
Οι πιο δουλευτάδες της Ευρώπης (και με διαφορά)
Μην νομίζεις ότι είναι προσωπικό μου θέμα. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat για το 2025, οι Έλληνες δουλεύουν κατά μέσο όρο 39,6 ώρες την εβδομάδα, περισσότερο από κάθε άλλη χώρα της ΕΕ. Ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 35,9 ώρες. Οι Ολλανδοί, στην άλλη άκρη, δουλεύουν 31,9.
Κάνε τον λογαριασμό: σχεδόν οκτώ ώρες τη βδομάδα διαφορά από τον μέσο εργαζόμενο στην Ολλανδία. Μια ολόκληρη εργάσιμη μέρα. Κάθε εβδομάδα.
Και δεν είναι μόνο ο μέσος όρος. Σχεδόν ένας στους πέντε εργαζόμενους στην Ελλάδα (20,9%) δουλεύει πάνω από 45 ώρες την εβδομάδα, όταν στην ΕΕ το ποσοστό είναι 10,8%.
Και το καλύτερο; Αυτό το αποκαλούμε «ελεύθερο χρόνο». Ελεύθερο από τι, ακριβώς; Από τα emails, ίσως. Γιατί τα deadlines μεταμφιέζονται σε πλυντήρια και οι συσκέψεις σε οικογενειακές εκκρεμότητες. Την Κυριακή το βράδυ κάνω απολογισμό λες και θα τον παρουσιάσω σε διοικητικό συμβούλιο. Με μόνο μέλος εμένα.
Οπότε όταν έρχεται το Σάββατο, δεν φτάνουμε ξεκούραστοι. Φτάνουμε με ρεζέρβα.
Η ξεκούραση που μοιάζει με τεμπελιά
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι ώρες. Είναι ότι μάθαμε να μετράμε την αξία μας σε τσεκαρισμένα κουτάκια. Ένα Σάββατο χωρίς ολοκληρωμένες δουλειές μοιάζει με χαμένο Σάββατο.
Κάθομαι στον καναπέ δέκα λεπτά και ακούω μια φωνή μέσα μου: «Και τα πιάτα; Ποιος θα τα πλύνει, η νεράιδα;» Σηκώνομαι. Τα πλένω. Μετά σκουπίζω τον πάγκο. Μετά βρίσκω ένα συρτάρι που «θέλει τακτοποίηση». Στις τρεις το μεσημέρι έχω κάνει τα πάντα. Εκτός από αυτό που ήθελα.
Το πιο αστείο είναι πως ακόμη και όταν κάθομαι, δεν κάθομαι κανονικά. Βλέπω μισό επεισόδιο και διπλώνω πετσέτες. Μιλάω στο τηλέφωνο και ξεσκονίζω. Πίνω καφέ όρθια, γιατί «σε ένα λεπτό τελειώνω». Αυτό το ένα λεπτό έχει κρατήσει περίπου δεκαπέντε χρόνια. Κι ύστερα αναρωτιέμαι γιατί τη Δευτέρα μοιάζω σαν να μην προηγήθηκε Σαββατοκύριακο.
Αυτό το αίσθημα έχει και όνομα: «ενοχή της ξεκούρασης». Η αίσθηση ότι, αν δεν παράγεις, χάνεις. Κανείς δεν μας το είπε ρητά. Το μάθαμε βλέποντας. Τη μαμά που δεν καθόταν ποτέ στο τραπέζι πριν τους σερβίρει όλους. Τον μπαμπά που «ξεκουραζόταν» φτιάχνοντας τη βρύση.
Το Σάββατο δεν είναι δεύτερη Δευτέρα
Δεν σου λέω να αφήσεις το σπίτι να γίνει χάος. Σου λέω να αλλάξεις τη σειρά. Πρώτα αυτό που σε γεμίζει, μετά αυτό που επείγει. Ένας καφές στο μπαλκόνι πριν από το σούπερ μάρκετ. Μια βόλτα πριν από το πλυντήριο.
Και να κόψεις τη λίστα στη μέση. Αν έχει δεκατέσσερα bullets, τα επτά πάνε για την επόμενη εβδομάδα. Κανείς δεν πέθανε επειδή τα χειμωνιάτικα κατέβηκαν από το πατάρι μία Κυριακή αργότερα.
Η ξεκούραση δεν είναι βραβείο που κερδίζεις αφού τελειώσεις τα πάντα. Γιατί τα πάντα δεν τελειώνουν ποτέ.
Οπότε σήμερα κάνω μια επανάσταση. Μικρή, αλλά δική μου. Σβήνω το «ξεκούραση» από τη μέση της λίστας.
Και το γράφω πρώτο.



































