Καλημέρα SayYesser!!!
Από το «τους αρέσω;» στο «μου αρέσουν;» μία απόφαση δρόμος…
Θυμάσαι παλιά; Τότε που η είσοδος σε ένα δωμάτιο γεμάτο κόσμο συνοδευόταν από έναν αόρατο έλεγχο στο σώμα μας; Ισιώναμε το σακάκι, τσεκάραμε αν τα μαλλιά είναι στη θέση τους, προσέχαμε τον τόνο της φωνής μας και η εσωτερική μας φωνή ρωτούσε επίμονα: «Θα με αποδεχτούν; Θα γελάσουν με τα αστεία μου; Είμαι αρκετά ενδιαφέρουσα προσωπικότητα για αυτούς;».
Ήταν μια συνεχής άμυνα. Μια προσπάθεια να χωρέσουμε σε καλούπια που δεν φτιάξαμε εμείς, για να πάρουμε ένα «ναι» από ανθρώπους που ίσως αύριο να μην θυμόμασταν καν τα ονόματά τους.
Και μετά, έρχεται η στιγμή της ωριμότητας. Ίσως ήρθε μετά τα 35, ίσως μετά τα 40, ή ίσως μετά από μια γερή δόση αυτογνωσίας. Ξαφνικά, το κέντρο βάρους μετατοπίζεται. Μπαίνεις στον χώρο και η ερώτηση αλλάζει ριζικά: «Εμένα μου αρέσουν αυτοί οι άνθρωποι; Έχουν κάτι να μου πουν; Ταιριάζει η ενέργειά τους με τη δική μου;».
Η ελευθερία του να μην σε νοιάζει
Αυτή η αλλαγή δεν είναι αλαζονεία. Είναι αυτοσεβασμός. Είναι η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι ο χρόνος σου και η ενέργειά σου είναι το πιο ακριβό σου νόμισμα και δεν σκοπεύεις να το σπαταλήσεις για να «εξαγοράσεις» τη συμπάθεια κανενός. Όταν σταματάς να αναζητάς την επικύρωση από τους άλλους, αποκτάς μια μαγική δύναμη: γίνεσαι ο παρατηρητής αντί για το έκθεμα.
Χαλαρώνουν οι ώμοι, η αναπνοή γίνεται πιο βαθιά και το βλέμμα σου γίνεται πιο καθαρό. Δεν ψάχνεις πια για ελαττώματα πάνω σου, αλλά για ποιότητα γύρω σου.
Tip of the Day: Την επόμενη φορά που θα νιώσεις το παλιό άγχος να σε τσιμπάει πριν από ένα ραντεβού ή μια κοινωνική εκδήλωση, κάνε μια παύση. Πάρε μια ανάσα και πες στον εαυτό σου: «Σήμερα είμαι εγώ ο κριτής της δικής μου ευτυχίας». Αν οι άνθρωποι στο δωμάτιο δεν σε εμπνέουν, έχεις κάθε δικαίωμα να αποχωρήσεις διακριτικά, χωρίς καμία ενοχή.
