Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τις αγγλικές λέξεις. Κι εγώ χρησιμοποιώ. Αλλά υπάρχει κι εκείνη η κατηγορία που δεν βάζει απλώς μια αγγλική λέξη στην πρόταση. Τη σερβίρει.
«Ήταν λίγο awkward η κατάσταση», με προφορά λες και μόλις προσγειώθηκε από το Manhattan. «Δεν μου κάνει sense.» «Πρέπει να αλλάξουμε λίγο το mindset.»
Και το καλύτερο; Υπάρχουν απολύτως κανονικές ελληνικές λέξεις για όλα αυτά. Μίλα μου όπως θέλεις. Αλλά μη μου κάνεις κάθε πρόταση audition για διεθνή καριέρα. Καφέ πίνουμε.
Τα κενά αέρος
Το ξέρω. Είναι φυσιολογικά. Το ξέρω. Τα αεροπλάνα είναι φτιαγμένα για να τα αντέχουν. Το ξέρω. Το πλήρωμα συνεχίζει ατάραχο τη δουλειά του.
Δεν με ενδιαφέρει. Τη στιγμή που το αεροπλάνο κάνει εκείνο το ξαφνικό «βουπ» και το στομάχι μου αποφασίζει να μείνει 300 μέτρα πιο πάνω, εγώ έχω ήδη μετανιώσει για το ταξίδι, έχω σφίξει το μπράτσο του διπλανού μου και κοιτάζω τις αεροσυνοδούς για να δω αν πρέπει να αρχίσω να προσεύχομαι.
Δεν θέλω εξηγήσεις περί ατμοσφαιρικών ρευμάτων. Θέλω απλώς να φτάσω στον προορισμό μου χωρίς να χρειαστεί να ξανασκεφτώ όλες τις επιλογές της ζωής μου.
Αυτοί που τσεκάρουν τα πάντα 100 φορές
«Κλείδωσα;»
Γυρίζει πίσω. Τσεκάρει. Φεύγουμε. Δέκα μέτρα μετά: «Λες να μην κλείδωσα καλά;»
Και κάπως έτσι η απλή έξοδος από το σπίτι γίνεται επιχείρηση ασφαλείας υψηλού κινδύνου. Πόρτα, μάτι κουζίνας, θερμοσίφωνας, παράθυρα, αυτοκίνητο. Όλα ελεγμένα. Δύο φορές. Τρεις. Εφτά.
Το καταλαβαίνω ότι αγχώνεσαι. Αλλά όταν έχουμε φτάσει στο ασανσέρ για τέταρτη φορά, αρχίζω να αγχώνομαι κι εγώ. Κλείδωσες. Εμπιστεύσου τον εαυτό σου. Και πάμε επιτέλους.
Το λευκό που κάποτε ήταν λευκό
Λευκό πουκάμισο, λευκό φόρεμα, λευκά sneakers. Υπέροχα. Αρκεί να είναι… λευκά.
Γιατί ειδικά σε επίσημες περιστάσεις, εκείνο το «κάποτε ήμουν λευκό αλλά πλέον κινούμαι μεταξύ βανίλιας και ξεχασμένης κουρτίνας» δεν συγχωρείται εύκολα.
Και όχι, δεν το σώζει το καλό σακάκι, το ακριβό παπούτσι ή το τέλειο styling. Το κιτρινισμένο λευκό έχει μια μαγική ικανότητα να τραβάει πρώτο το μάτι. Αν σώνει και ντε θέλεις να φορέσεις λευκό, βαλε λευκό. Όχι λευκό με ιστορία.
Οι ασπρόμαυρες ταινίες που πρέπει ντε και καλά να γίνουν έγχρωμες
Υπάρχουν παλιές ελληνικές ταινίες που τις αγαπήσαμε ασπρόμαυρες. Έτσι τις θυμόμαστε, έτσι τις μάθαμε, έτσι έχουν τη γοητεία τους.
Κι όμως, κάποιος αποφασίζει ότι πρέπει οπωσδήποτε να τις «αναβαθμίσει» και ξαφνικά βλέπεις πρόσωπα σε αποχρώσεις που δεν υπάρχουν στη φύση, φορέματα που μοιάζουν βαμμένα με μαρκαδόρο και σκηνικά που έχασαν όλη τους την ατμόσφαιρα. Μερικά πράγματα δεν είναι παλιά επειδή είναι ασπρόμαυρα. Είναι κλασικά.
