Θέλω απλώς να σκεπάσω ένα μπολ. Τίποτα περίπλοκο. Δεν ετοιμάζομαι για χειρουργείο.
Τραβάω λίγη μεμβράνη, την κόβω και πριν προλάβω να την απλώσω, έχει ήδη κολλήσει στον εαυτό της.
Προσπαθώ να ξεχωρίσω τις άκρες. Κολλάει και τρίτο σημείο. Σε δέκα δευτερόλεπτα κρατάω ένα διάφανο κουβάρι που δεν σώζεται με τίποτα.
Το πετάω. Κόβω δεύτερο κομμάτι. Αυτή τη φορά το κρατάω τεντωμένο, με τα χέρια ανοιχτά σαν να κάνω επίδειξη γυμναστικής.
Και πάλι, με κάποιον ανεξήγητο τρόπο, καταλήγει κολλημένο στα δάχτυλά μου.
Το μπολ εξακολουθεί να είναι ξεσκέπαστο.
Έχω ξοδέψει μισό ρολό, έχω χάσει την υπομονή μου και αρχίζω να σκέφτομαι ότι το πιάτο που θα έβαζα από πάνω εξαρχής ήταν τελικά μια εξαιρετική εφεύρεση.
Μήπως να βάλουμε τη μεμβράνη κουζίνας στα ολυμπιακά αθλήματα; Γιατί εγώ κάθε φορά χάνω!
Το στυλό που γράφει μόνο αφού το κουνήσεις σαν μαράκα
Έχω μπροστά μου ένα χαρτί. Πρέπει να σημειώσω κάτι γρήγορα.
Παίρνω το στυλό. Δεν γράφει.
Το δοκιμάζω στην άκρη του χαρτιού. Τίποτα.
Κάνω κυκλάκια. Μια μικρή γραμμή εμφανίζεται.
Συνεχίζω. Εξαφανίζεται ξανά. Τώρα το κουνάω, το ζεσταίνω ανάμεσα στα χέρια μου και προσπαθώ να το πείσω να συνεργαστεί.
Τελικά γράφω τη μισή λέξη και η άλλη μισή μένει αόρατη.
Αγαπητό στυλό, δεν ζητάω πολλά. Να γράφεις.
Αυτό είναι κυριολεκτικά ολόκληρη η δουλειά σου!
Τέσσερα εκατομμύρια παιδιά δεν ξέρουν αν θα φάνε αύριο
Περισσότερα από τέσσερα εκατομμύρια παιδιά στο Αφγανιστάν ενδέχεται να χρειαστούν θεραπεία για οξύ υποσιτισμό το 2027, σύμφωνα με προειδοποίηση της UNICEF και της Action Against Hunger.
Από αυτά, περισσότερα από ένα εκατομμύριο εκτιμάται ότι θα αντιμετωπίσουν τη σοβαρότερη μορφή υποσιτισμού, που μπορεί να απειλήσει άμεσα τη ζωή τους.
Η επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης και οι ελλείψεις χρηματοδότησης δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο την αντιμετώπιση της κρίσης.
Την ώρα που σε ένα μέρος του κόσμου συζητάμε για τη σπατάλη τροφίμων, σε ένα άλλο εκατομμύρια παιδιά κινδυνεύουν επειδή δεν έχουν αρκετό φαγητό.
Και το χειρότερο; Ότι μια τέτοια είδηση κινδυνεύει να γίνει απλώς ένας ακόμη αριθμός που προσπερνάμε.
Το κινητό μου ξέρει καλύτερα τι θέλω να πω. Προφανώς!
Γράφω μια λέξη. Σωστά. Με όλα της τα γράμματα. Πατάω διάστημα και ξαφνικά το κινητό αποφασίζει ότι εννοούσα κάτι εντελώς διαφορετικό. Τη διορθώνω. Συνεχίζω. Και λίγο αργότερα, πάλι τα ίδια! Το αποκορύφωμα είναι όταν αλλάζει ένα όνομα και στέλνω μήνυμα που δεν βγάζει απολύτως κανένα νόημα. Δεν λέω, η αυτόματη διόρθωση έχει σώσει πολλές φορές την κατάσταση. Αλλά κάποιες άλλες συμπεριφέρεται σαν εκείνον τον συνάδελφο που επεμβαίνει στη δουλειά σου χωρίς να τον έχει ρωτήσει κανείς.
Αγαπημένο μου κινητό, αν ήθελα να γράψω κάτι άλλο, θα το είχα γράψει. Μόνη μου!
