«Μπορούμε να κάνουμε ένα quick call;»
Μπορούμε. Αλλά γιατί; Γιατί το quick call θα θέλει να βρούμε κοινή ώρα, να σταματήσουμε ό,τι κάνουμε, να συνδεθούμε, να περιμένουμε τον έναν που «μπαίνει σε ένα λεπτό» και τελικά να μιλάμε μισή ώρα για κάτι που μπορούσε να γραφτεί: «Το είδα. Προχωράμε με το δεύτερο.»
Quick είναι το μήνυμα. Το call είναι ολόκληρη δέσμευση.
Δεν συμμετέχεις στη συζήτηση. Γιατί κάθεσαι στο τραπέζι;
Το κινητό ακουμπισμένο στο τραπέζι, οθόνη προς τα πάνω. Δεν το χρησιμοποιεί κανείς. Απλώς είναι εκεί.
Ανάβει. Κοιτάς. Ξανανάβει. Ξανακοιτάς. Έρχεται μήνυμα στο διπλανό κινητό. Κοιτάμε όλοι. Μήνυμα, ειδοποίηση, mail, 12% μπαταρία — δεν έχει σημασία. Ανάβει μια οθόνη και ξαφνικά αποκτά την προσοχή ολόκληρου του τραπεζιού.
Και συνήθως για να δούμε ότι κάποιος έκανε like σε μια φωτογραφία.
Γύρισε το ανάποδα. Δεν θα πάθει τίποτα.
Αν χρειάζομαι οδηγίες, δεν είναι easy-open
«Pull here». Τραβάς. Τίποτα. «Tear here». Σκίζεις. Λάθος σημείο. «Lift corner». Ποια γωνία; Αυτή που είναι κολλημένη με υλικό που χρησιμοποιούν και στα διαστημόπλοια;
Και κάπου εκεί ξεκινάς με νύχι, συνεχίζεις με δόντι, εκνευρίζεσαι, ψάχνεις ψαλίδι και τελικά ανοίγεις τη συσκευασία από εντελώς άλλο σημείο.
Το καλύτερο; Πάνω γράφει EASY OPEN.
Easy για ποιον ακριβώς; Γιατί εγώ μόλις έδωσα εξετάσεις για να φάω ένα τυρί.
Μπροστά σου μέλι, πίσω σου φαρμάκι
Μπροστά σου χαμόγελο, αγκαλιά, «αγάπη μου», «εννοείται», «είμαι μαζί σου». Γυρνάς την πλάτη και ξαφνικά ξεκινάει το director’s cut: τι είπες, τι φόρεσες, τι έκανες, τι δεν έκανες και μια μικρή ανάλυση χαρακτήρα χωρίς καν να την έχεις ζητήσει.
Και συνήθως το μαθαίνεις. Γιατί υπάρχει ένας βασικός κανόνας: όποιος θάβει εσένα σε μένα, θα θάψει κι εμένα σε σένα.
Δεν χρειάζεται να μας συμπαθούν όλοι. Μια χαρά.
Αλλά τουλάχιστον να έχουμε το ίδιο πρόσωπο κι όταν ο άλλος βγει από το δωμάτιο.
Η θέση πάρκινγκ δεν κληρονομείται
Καρέκλα. Γλάστρα. Τάβλα. Καφάσι. Σκαμπό. Κώνος αγνώστου προελεύσεως. Ο,τι βρέθηκε πρόχειρο κατεβαίνει στον δρόμο και μετατρέπεται σε τίτλο ιδιοκτησίας θέσης πάρκινγκ.
«Μην παρκάρεις, είναι πιασμένη.»
Από ποιον; Από τη γλάστρα;
Δημόσιος δρόμος είναι, όχι αυλή που κρατήσαμε τραπέζι για το βράδυ. Έφυγες με το αυτοκίνητο; Ελευθερώθηκε η θέση. Τόσο απλό.
Και όχι, η πλαστική καρέκλα της κουζίνας δεν έχει πινακίδες κυκλοφορίας. Μετακίνησέ την.
