Έχω πράγματα «για ώρα ανάγκης». Πολλά πράγματα. Χαρτικά, μακαρόνια, απορρυπαντικά, σαμπουάν και φυσικά εκείνο το δεύτερο πακέτο που πήρα επειδή «ποτέ δεν ξέρεις».
Και ξέρω. Δεν πρόκειται να κλείσουν αύριο τα supermarket. Ούτε υπάρχει σοβαρός λόγος να έχω τρεις οδοντόκρεμες backup.
Αλλά ανοίγω το ντουλάπι, βλέπω τα πάντα τακτοποιημένα και νιώθω μια ανεξήγητη ασφάλεια. Σαν να μπορώ να αντιμετωπίσω οποιαδήποτε κρίση — αρκεί να λύνεται με χαρτί κουζίνας και μακαρόνια.
Άλλοι κάνουν meditation.
Εγώ έχω στοκ.
Και ναι, μου αρέσει.
Οι Δανοί πάνε βουνό. Και πολύ καλά κάνουν.
Τελικά Ελλάδα δεν είναι μόνο «ήλιος, θάλασσα και ξαπλώστρα». Το δανέζικο ταξιδιωτικό γραφείο Terræn Tours βάζει από τον Οκτώβριο στο πρόγραμμά του οργανωμένες πεζοπορίες σε Τύμφη και Ζαγόρι, μετά από ταξίδι εξοικείωσης που διοργάνωσαν ΕΟΤ και Περιφέρεια Ηπείρου.
Μικρές ομάδες έως δέκα ατόμων θα περπατούν ανάμεσα σε κορυφές, πέτρινα χωριά και αλπικά τοπία, ανακαλύπτοντας μια Ελλάδα εντελώς διαφορετική από αυτή του καλοκαιρινού postcard.
Και αυτό το αγαπάμε διπλά: γιατί αναδεικνύει υπέροχους προορισμούς και γιατί φέρνει ταξιδιώτες εκτός σεζόν.
Η Ελλάδα έχει τέσσερις εποχές. Επιτέλους αρχίζουμε να τις πουλάμε και τις τέσσερις.
Να βαρεθούν λίγο. Δεν έπαθαν τίποτα.
Μου αρέσει που ξαναμπαίνει στη συζήτηση το smartphone-free time για τα παιδιά. Όχι ως τιμωρία. Ως κανονική ζωή.
Γιατί έχουμε φτάσει στο σημείο που μόλις ακουστεί το «μαμά, βαριέμαι», αισθανόμαστε ότι πρέπει αμέσως να προσφέρουμε entertainment. Κινητό, tablet, YouTube, κάτι. Οτιδήποτε για να μη βαρεθεί το παιδί.
Ε, ας βαρεθεί.
Ας κοιτάξει λίγο το ταβάνι. Ας βρει μόνο του παιχνίδι. Ας ζωγραφίσει, ας φτιάξει κάτι, ας γκρινιάξει και πέντε λεπτά.
Δεν χρειάζεται κάθε κενό της ημέρας να γεμίζει με μια οθόνη.
Η βαρεμάρα δεν είναι πρόβλημα που πρέπει να λύσουμε. Μερικές φορές είναι ακριβώς αυτό που χρειάζονται.
Digital detox για κανονικούς ανθρώπους
Μου αρέσει πολύ αυτή η νέα, πιο λογική εκδοχή του digital detox.
Όχι «διαγράφω όλα τα social, κλείνω το κινητό και μετακομίζω σε καλύβα χωρίς Wi-Fi». Απλώς… δεν είμαι online κάθε διαθέσιμο δευτερόλεπτο της ζωής μου.
Μία ώρα χωρίς Instagram. Φαγητό χωρίς το κινητό δίπλα στο πιρούνι. Μια βόλτα χωρίς να τσεκάρω notifications. Και –κρατηθείτε– να περιμένω κάπου πέντε λεπτά χωρίς να ανοίξω μηχανικά το κινητό.
Δεν χρειάζεται να εξαφανιστούμε από τον ψηφιακό κόσμο για να ξεκουραστούμε λίγο από αυτόν.
Το κινητό μπορεί να μείνει στη ζωή μας. Απλώς δεν χρειάζεται να ζούμε εμείς μέσα σ’ αυτό.
