Καλημέρα SayYesser!!!
Κάποτε, όταν σου έλεγαν «σε βλέπουμε για προαγωγή», χαμογελούσες. Ήταν το μπράβο σου. Η απόδειξη ότι κάτι έκανες σωστά. Ότι προχωράς.
Τώρα πολλοί ακούνε «προαγωγή» και πριν προλάβουν να χαρούν, κάνουν τον λογαριασμό.
Πόσα παραπάνω λεφτά;
Πόσες παραπάνω ώρες;
Πόσα τηλέφωνα μετά τις 7;
Πόσοι άνθρωποι θα με παίρνουν για να λύσω κάτι που μέχρι χθες δεν ήταν δικό μου πρόβλημα;
Και ξέρεις κάτι; Καθόλου κακή ερώτηση.
Γιατί έχουμε μεγαλώσει με μια πολύ συγκεκριμένη εικόνα επιτυχίας. Μπαίνεις κάπου χαμηλά, ανεβαίνεις, γίνεσαι υπεύθυνος, μετά διευθυντής, μετά κάτι ακόμη μεγαλύτερο και κάπου ανάμεσα αποκτάς και ένα κινητό που δεν σταματάει ποτέ να χτυπάει.
Μόνο που δεν θέλουν όλοι αυτή τη ζωή.
Και αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουν φιλοδοξία.
Μπορεί να θέλω να γίνω εξαιρετικός στη δουλειά μου. Να πληρώνομαι πολύ καλά. Να μαθαίνω, να εξελίσσομαι, να έχω λόγο και αξία εκεί που εργάζομαι.
Χωρίς να θέλω να διοικώ 15 ανθρώπους.
Μπορεί επίσης να θέλω να κλείνω τον υπολογιστή μου και να υπάρχει ακόμη μέρα έξω. Να φάω με την οικογένειά μου χωρίς να έχω το κινητό δίπλα στο πιρούνι. Να πάω ένα ταξίδι χωρίς να ξέρω τι συμβαίνει στο εταιρικό WhatsApp.
Αυτό δεν είναι έλλειψη φιλοδοξίας.
Είναι μια διαφορετική φιλοδοξία.
Και ίσως τελικά το πραγματικό επαγγελματικό «ανέβηκα» να μην είναι να γράφει η κάρτα σου Director.
Να είναι να έχεις φτάσει σε ένα σημείο όπου κάνεις καλά μια δουλειά που σου αρέσει, πληρώνεσαι όπως αξίζεις και η δουλειά σου εξακολουθεί να χωράει μέσα στη ζωή σου — όχι η ζωή σου μέσα στη δουλειά.
Καφέ ήπιαμε; Πάμε τώρα να μην απαντήσουμε και σε κανένα email που μπορεί άνετα να περιμένει μέχρι αύριο.
Tip of the Day: Μην κυνηγάς τον επόμενο τίτλο από συνήθεια. Ρώτα πρώτα αν θέλεις και τη ζωή που τον συνοδεύει.
LOVE IT: Να εξελίσσεσαι χωρίς να χρειάζεται να αποδείξεις σε κανέναν πόσο εξαντλήθηκες.
LEAVE IT: Το «έτσι είναι αν θέλεις να κάνεις καριέρα». Όχι, έτσι ήταν.
SUGGEST: Πριν πεις «ναι» στην επόμενη προαγωγή, ρώτα τι ακριβώς αγοράζεις και τι πουλάς.
