Χτυπάει το τηλέφωνο, το σηκώνεις και αντί για «γεια» ακούς κατευθείαν: «Πού είσαι;». Γιατί; Έρχεσαι να με βρεις; Έχεις ανοίξει επιχείρηση εντοπισμού; Είμαι δέμα και περιμένεις live tracking; Υπάρχουν τόσοι ωραίοι τρόποι να ξεκινήσει μια τηλεφωνική συνομιλία. Ένα «καλημέρα», ένα «τι κάνεις;», ακόμη κι ένα απλό «μπορείς να μιλήσεις;». Το γεωγραφικό μου στίγμα μπορεί να περιμένει δέκα δευτερόλεπτα.
Μη με κοιτάς. Θα γελάσω όταν έρθει η ώρα.
Μου δίνεις το κινητό να δω ένα αστείο βίντεο και αντί να κοιτάς την οθόνη, κοιτάς εμένα. Οπότε τώρα δεν βλέπω το reel. Παρακολουθώ τον εαυτό μου να πρέπει να αντιδράσει σωστά, στο σωστό σημείο και με την κατάλληλη ένταση. Και όσο περισσότερο με κοιτάς, τόσο λιγότερο αστείο γίνεται. Άσε με να το δω σαν άνθρωπος. Αν είναι αστείο, θα γελάσω. Αν δεν είναι, τουλάχιστον δεν θα χρειαστεί να παίξω και θέατρο.
Το λεπτό σας έχει άλλη διάρκεια από το δικό μας.
«Έχεις ένα λεπτό;». Η πιο επικίνδυνη ερώτηση της ημέρας. Γιατί συνήθως το ένα λεπτό έχει εισαγωγή, ιστορικό από το 2019, τρία παραδείγματα, δύο παρενθέσεις και ένα «μιας και σε βρήκα». Σαράντα επτά λεπτά αργότερα αναρωτιέσαι σε ποιο σημείο ακριβώς χάθηκε η έννοια του χρόνου. Δεν λέμε να μην τα πούμε. Απλώς, αν πρόκειται να κρατήσει όσο ένα επεισόδιο σειράς, ενημέρωσέ με να έχω φέρει τουλάχιστον νερό.
Το ταξί δεν χρειάζεται να έχει προσωπικό άρωμα.
Μπαίνεις σε ταξί, κλείνει η πόρτα και μέσα στα πρώτα δύο δευτερόλεπτα καταλαβαίνεις ότι η διαδρομή θα είναι μεγάλη. Όχι λόγω κίνησης. Γιατί η μυρωδιά του οδηγού έχει ήδη καταλάβει ολόκληρη την καμπίνα. Και τώρα ανοίγεις διακριτικά το παράθυρο, ακόμη κι αν έξω έχει κρύο, βροχή ή καύσωνα, μόνο και μόνο για να μπει λίγο οξυγόνο. Δεν ζητάμε spa, άρωμα χώρου ή πολυτέλεια. Μόνο μια διαδρομή στην οποία να μπορούμε να αναπνέουμε κανονικά.
Έκανα τέσσερις ερωτήσεις. Το «ναι» δεν βοηθάει.
Έστειλες μήνυμα με τέσσερα ξεκάθαρα πράγματα. Α, Β, Γ και Δ. Έρχεται απάντηση: «Ναι, τέλεια». Τι ναι; Τι εννοείς τέλεια; Σε ποιο από τα τέσσερα απάντησες; Συμφωνούμε σε όλα; Σε ένα; Στο τελευταίο; Παίζουμε τηλεπαιχνίδι και πρέπει να μαντέψω; Αν σου στέλνω τέσσερις ερωτήσεις, δεν είναι επειδή μου αρέσει να γράφω εκθέσεις. Είναι επειδή χρειάζομαι τέσσερις απαντήσεις. Το «ναι» μόνο του είναι απλώς νέο πρόβλημα.
