Μήπως δεν περνάει πιο γρήγορα ο χρόνος — μήπως απλώς δεν αφήνουμε τίποτα να μας μείνει;
Οκτώβριος.
Ναι, κι εγώ μόλις κατάλαβα ότι πριν από περίπου πέντε λεπτά ήταν Ιούνιος.
Δεν ξέρω πότε ακριβώς συνέβη, αλλά τελευταία έχω την αίσθηση ότι οι μήνες δεν περνούν. Εξαφανίζονται. Δευτέρα, Παρασκευή, ξανά Δευτέρα, «πότε έχουμε ραντεβού;», «την άλλη εβδομάδα», και ξαφνικά κάποιος θα πετάξει το πρώτο «σε δύο μήνες Χριστούγεννα» και θέλεις να του πεις να μη βιάζεται.
Μόνο που κάπως έχει δίκιο.
Και η εύκολη εξήγηση είναι αυτή που ξέρουμε όλοι: όσο μεγαλώνεις, ο χρόνος περνάει πιο γρήγορα.
Μήπως όμως δεν είναι μόνο αυτό;
Όταν όλες οι μέρες μοιάζουν μεταξύ τους
Η αίσθηση που έχουμε για τον χρόνο δεν βασίζεται μόνο στο ρολόι. Όταν κοιτάζουμε πίσω, ο εγκέφαλος προσπαθεί να υπολογίσει μια περίοδο μέσα από τα γεγονότα και τις αναμνήσεις που έχει κρατήσει από αυτήν. Έρευνες δείχνουν ότι ο τρόπος με τον οποίο θυμόμαστε τα διαφορετικά «κομμάτια» μιας εμπειρίας επηρεάζει και το πόσο μεγάλη μάς φαίνεται εκ των υστέρων.
Και εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον.
Σκέψου μια εβδομάδα δουλειά–σπίτι–υποχρεώσεις–κινητό–ύπνος. Και μετά άλλη μία σχεδόν ίδια. Και άλλη μία.
Έκανες εκατό πράγματα. Έτρεξες όλη μέρα. Απάντησες σε δεκάδες μηνύματα. Είδες εκατοντάδες εικόνες. Κι όμως, όταν σε ρωτήσουν «τι έκανες την προηγούμενη Τρίτη;», κοιτάς στο κενό.
Δεν είναι ότι δεν έζησες.
Είναι ότι πολλές μέρες δεν άφησαν κάτι αρκετά διαφορετικό για να τις ξεχωρίσεις.
Μάλιστα, πρόσφατη έρευνα για το πώς αντιλαμβανόμαστε ολόκληρες περιόδους της ζωής μας βρήκε ότι η ρουτίνα μπορεί να συνδέεται με την αίσθηση ότι ο χρόνος πέρασε γρηγορότερα όταν κοιτάζουμε πίσω.
Έχουμε εξαφανίσει και το «τίποτα»
Υπάρχει και κάτι ακόμη που κάνουμε πλέον σχεδόν μηχανικά.
Δεν αφήνουμε κενό.
Περιμένεις δύο λεπτά τον καφέ; Κινητό.
Κόκκινο φανάρι; Κινητό.
Περιμένεις να έρθει κάποιος; Κινητό.
Διαφήμιση στην τηλεόραση; Κινητό.
Κάποτε βαριόμασταν λίγο. Κοιτούσαμε έξω από το παράθυρο. Παρατηρούσαμε ποιος πέρασε, τι μουσική έπαιζε, τι σκεφτόμασταν εκείνη τη στιγμή.
Δεν λέω ότι η βαρεμάρα είναι μαγική — και η έρευνα δείχνει ότι μπορεί ακόμη και να δυσκολεύει την προσοχή και τη μνήμη όταν το μυαλό περιπλανιέται.
Λέω όμως ότι έχουμε αποκτήσει μια παράξενη ανάγκη να γεμίζουμε κάθε δευτερόλεπτο.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι που με ενοχλεί περισσότερο: είμαστε διαρκώς απασχολημένοι, αλλά όταν κοιτάζουμε πίσω δυσκολευόμαστε να βρούμε πού πήγε όλος αυτός ο χρόνος.
Δεν χρειάζομαι περισσότερα. Χρειάζομαι να μου μείνουν.
Ίσως λοιπόν η λύση δεν είναι να βάλω περισσότερα πράγματα μέσα στον Οκτώβριο.
Ίσως είναι να αφήσω κάποια να συμβούν κανονικά.
Έναν καφέ χωρίς να κοιτάξω το κινητό δέκα φορές. Μια βόλτα από διαφορετικό δρόμο. Ένα βράδυ που θα θυμάμαι όχι επειδή συνέβη κάτι σπουδαίο, αλλά επειδή ήμουν πραγματικά εκεί.
Δεν μπορώ να κάνω τον χρόνο να πηγαίνει πιο αργά.
Μπορώ όμως να του δώσω περισσότερους λόγους να μείνει στη μνήμη μου.
Γιατί μπορεί σε τρεις μήνες να ξαναπούμε όλοι «πότε πέρασε κιόλας η χρονιά;».
Το θέμα είναι να έχουμε και κάτι να απαντήσουμε.
