Καλημέρα SayYesser!!!
Ξέρεις εκείνη τη στιγμή που τσακώνονται δύο άνθρωποι που αγαπάς και, χωρίς να έχεις κάνει απολύτως τίποτα, ξαφνικά βρίσκεσαι στη μέση;
Ο ένας σου εξηγεί τη δική του πλευρά.
Ο άλλος σου λέει «ναι, αλλά δεν ξέρεις τι έχει προηγηθεί».
Κι εσύ το μόνο που ήθελες ήταν να πιεις έναν καφέ σαν άνθρωπος.
Και κάπου εκεί ξεκινά η παγίδα.
Να συμφωνήσεις λίγο με τον έναν για να μην τον στενοχωρήσεις. Να δικαιολογήσεις λίγο τον άλλον γιατί «τον ξέρεις». Να μεταφέρεις — Θεός φυλάξοι — και κανένα «δεν θέλω να μπλέξω, αλλά πες του ότι…».
Όχι. Εκεί ακριβώς μπλέκεις.
Το ότι αγαπάς δύο ανθρώπους δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνεις δικαστής της σχέσης τους. Ούτε να αποφασίσεις ποιος έχει περισσότερο δίκιο από μια ιστορία που, πιθανότατα, ξεκίνησε πολύ πριν σου την αφηγηθούν.
Μπορείς να ακούσεις. Μπορείς να στηρίξεις. Μπορείς ακόμη και να πεις «καταλαβαίνω γιατί είσαι θυμωμένος».
Χωρίς να υπογράψεις συμβόλαιο αποκλειστικότητας με καμία πλευρά.
Γιατί μερικές φορές η πιο ώριμη θέση δεν είναι στη μέση.
Είναι λίγο πιο έξω από τον καβγά, με τον καφέ σου στο χέρι.
Tip of the Day: Αν δύο δικοί σου άνθρωποι τσακώνονται, άκου χωρίς να γίνεις αγγελιοφόρος του ενός προς τον άλλον.
LOVE IT: Τους ανθρώπους που δεν απαιτούν να πάρεις το μέρος τους για να αποδείξεις ότι τους αγαπάς.
LEAVE IT: Το «αφού είσαι φίλος μου, πρέπει να συμφωνείς μαζί μου».
SUGGEST: Μία φράση σώζει πολλές φιλίες: «Σας αγαπάω και τους δύο. Βρείτε τα μεταξύ σας».
