Η κουλτούρα του “unfollow” στις αληθινές μας σχέσεις

Ας κάνουμε μια ειλικρινή παρατήρηση στον τρόπο που ζούμε τον τελευταίο καιρό. Έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ στην ευκολία των οθονών μας, όπου με ένα απλό κλικ κάνουμε unfollow, block ή delete σε όποιον μας χαλάει τη διάθεση για μερικά δευτερόλεπτα. Το τρομακτικό είναι ότι, χωρίς να το καταλάβουμε, έχουμε αρχίσει να εφαρμόζουμε την ίδια ακριβώς τακτική και στην πραγματική ζωή.

Με την πρώτη σοβαρή διαφωνία, με το πρώτο λάθος ή με την πρώτη συμπεριφορά που δεν ταιριάζει απόλυτα με τα θέλω μας, διαγράφουμε ανθρώπους από τη ζωή μας. Τους βάζουμε μια εύκολη ταμπέλα, τους βαφτίζουμε «τοξικούς» για να δικαιολογήσουμε τη φυγή μας και προχωράμε παρακάτω.

Πότε όμως γίναμε τόσο ανυπόμονοι με τους ανθρώπους; Πότε αποφασίσαμε ότι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι αναλώσιμα προϊόντα που αν παρουσιάσουν ένα μικρό ελάττωμα, απλώς τα πετάμε και παίρνουμε το επόμενο;

Αυτή η τάση για γρήγορη ψηφιακή διαγραφή μας αδειάζει συναισθηματικά. Οι αληθινοί άνθρωποι δεν είναι προφίλ στο Instagram για να τους κάνουμε mute όταν μας ξεβολεύουν. Είναι πλάσματα με ελαττώματα, με κακές ημέρες, με τραύματα και ανασφάλειες. Οι άνθρωποι κάνουν λάθη. Πληγώνουν και πληγώνονται.

Αν με την πρώτη δυσκολία επιλέγουμε το “cancel”, το μόνο που καταφέρνουμε είναι να καταλήγουμε όλο και πιο μόνοι, κλεισμένοι μέσα σε μια φούσκα απόλυτης αλλά παγωμένης δικαίωσης.

Tip of the Day: Σήμερα, θέλω να σου μιλήσω για τη γενναιότητα του να μένεις. Για την τεράστια αξία της υπομονής, του διαλόγου και του συμβιβασμού.

Η λύση στις παρεξηγήσεις δεν είναι η εύκολη σιωπή και η οριστική διαγραφή. Είναι η δύσκολη, αλλά τόσο λυτρωτική προσπάθεια να κάτσεις απέναντι από τον άλλον, να τον κοιτάξεις στα μάτια και να του πεις: «Με πλήγωσες, αλλά είσαι σημαντικός για μένα. Πάμε να το λύσουμε;».

Οι πιο βαθιές και όμορφες σχέσεις στη ζωή μας δεν χτίστηκαν επειδή όλα ήταν τέλεια, αλλά επειδή και οι δύο πλευρές είχαν το κουράγιο να συγχωρέσουν και να προσπαθήσουν ξανά.