Υπάρχει μια πολύ συγκεκριμένη στιγμή κάθε Σεπτέμβριο που καταλαβαίνεις ότι το καλοκαίρι τελείωσε στ’ αλήθεια.
Όχι όταν κλείνεις τη βαλίτσα.
Όχι όταν αλλάζει ο καιρός.
Όχι όταν βλέπεις τα πρώτα «back to school».
Όταν μπαίνεις στο αυτοκίνητο και δεν πας πουθενά.
Εκεί λες: ωραία. Γυρίσατε όλοι. Το καταλάβαμε.
Ξανά φανάρια που προλαβαίνεις μόνο στη θεωρία, κόρνες χωρίς προφανή λόγο, διπλοπαρκαρισμένα που δημιουργούν δική τους λωρίδα κυκλοφορίας και διαδρομές 20 λεπτών που αποκτούν ξαφνικά διάρκεια μικρού ντοκιμαντέρ.
Και φυσικά, η κλασική ερώτηση:
«Μα καλά, πού πάνε όλοι;»
Παντού.
Και όλοι μαζί.
Η πόλη ξαναπατάει play
Τον Αύγουστο έχεις την ψευδαίσθηση ότι η Αθήνα έγινε ξαφνικά ανθρώπινη. Παρκάρεις. Κινείσαι. Φτάνεις κάπου χωρίς να έχεις προλάβει να ακούσεις ολόκληρο podcast.
Μετά έρχεται ο Σεπτέμβριος και η πραγματικότητα επιστρέφει χωρίς προειδοποίηση.
Σχολεία, γραφεία, ραντεβού, δραστηριότητες, φροντιστήρια, meeting, delivery, συνεργεία, γονείς, παιδιά, λεωφορεία, ταξί, φορτηγά, μηχανάκια και κάποιος που αποφάσισε να σταματήσει με αλάρμ «για δύο λεπτά».
Τα δύο λεπτά, βέβαια, είναι η πιο αισιόδοξη μονάδα μέτρησης χρόνου που έχει εφευρεθεί ποτέ.
Ξαφνικά όλοι έχουν κάπου να πάνε και όλοι, κατά έναν μυστηριώδη τρόπο, πρέπει να περάσουν από τον ίδιο ακριβώς δρόμο με εσένα.
Το μποτιλιάρισμα έχει δικό του ψυχολογικό τεστ
Η κίνηση δεν δοκιμάζει μόνο την υπομονή σου. Αποκαλύπτει χαρακτήρα.
Υπάρχει αυτός που κορνάρει μισό δευτερόλεπτο αφού ανάψει πράσινο.
Αυτός που αλλάζει λωρίδα δεκαεπτά φορές για να κερδίσει τελικά ένα αυτοκίνητο.
Αυτός που βλέπει ότι έχει κλείσει ο δρόμος μπροστά, αλλά μπαίνει στη διασταύρωση έτσι κι αλλιώς γιατί προφανώς έχει αποφασίσει ότι, αφού δεν θα περάσει εκείνος, δεν θα περάσει κανείς.
Κι εσύ, που ξεκίνησες τη μέρα σου αισιόδοξα, κάπου στο τρίτο φανάρι έχεις αρχίσει να κάνεις διαπραγματεύσεις με το σύμπαν.
«Αν ανοίξει τώρα, υπόσχομαι δεν θα ξαναγκρινιάξω.»
Ανοίγει.
Γκρινιάζεις στο επόμενο.
Το 20λεπτο που πρέπει να υπολογίζεις για 45
Και κάπως έτσι αλλάζει ξανά όλη η καθημερινότητα.
Δεν λες πια «είναι 20 λεπτά δρόμος». Λες:
«Είναι 20 λεπτά χωρίς κίνηση.»
Μια φράση τόσο θεωρητική όσο το «θα μπω για πέντε λεπτά στο Instagram».
Πρέπει να φύγεις νωρίτερα. Να υπολογίσεις καθυστέρηση. Να υπολογίσεις τον άλλον που θα καθυστερήσει επειδή κι εκείνος κόλλησε στην κίνηση. Και τελικά όλοι φτάνουμε παντού αγχωμένοι επειδή προσπαθούμε να χωρέσουμε την ίδια ζωή σε δρόμους που δεν μεγάλωσαν μαζί της.
Και εκεί είναι ίσως το πιο αστείο.
Κάθε Σεπτέμβριο ξαφνιαζόμαστε.
Σαν να μην έχει ξανασυμβεί.
Σαν να πιστεύαμε ότι φέτος όλοι θα γύριζαν από τις διακοπές και θα αποφάσιζαν να μείνουν σπίτι.
Δεν έγινε.
Γυρίσατε όλοι. Το καταλάβαμε.
Και αν χρειάζεσαι επίσημη επιβεβαίωση ότι ξεκίνησε η νέα σεζόν, δεν χρειάζεται ημερολόγιο.
Βγες στις 8:30 στον δρόμο. Και αν είσαι και ριψοκίνδυνος, δοκίμασε την Εθνική… άλλη πίστα!
