Από τον καφέ μέχρι το Netflix, η καθημερινότητά μας έχει γίνει ένα τεράστιο menu επιλογών

Θυμάμαι μια εποχή που πήγαινες να πάρεις καφέ και η μεγαλύτερη απόφαση της ημέρας ήταν «μέτριο ή γλυκό;».

Τώρα θέλει προετοιμασία.

Τι μέγεθος; Τι γάλα; Κανονικό, αμυγδάλου, βρώμης, καρύδας; Μονό ή διπλό shot; Ζεστό ή κρύο; Με σιρόπι; Χωρίς; Και τι blend;

Άνθρωπέ μου, έναν καφέ ήθελα. Δεν ήρθα να συμπληρώσω μηχανογραφικό.

Και δεν είναι μόνο ο καφές.

Το βράδυ ανοίγεις την τηλεόραση για να χαλαρώσεις. Netflix. Disney+. Prime. Apple TV+. Μπαίνεις στο ένα, βγαίνεις, ανοίγεις το άλλο. Βλέπεις trailers. Διαβάζεις περιγραφές. Τσεκάρεις βαθμολογίες. «Αυτό λες;» «Δεν ξέρω, εσύ;»

Περνούν 25 λεπτά.

Τελικά βάζεις κάτι που έχεις ξαναδεί.

Θέλω ένα σαμπουάν. Ένα.

Το ίδιο συμβαίνει παντού.

Πας στο σούπερ μάρκετ για σαμπουάν και απέναντί σου βρίσκεται ένας τοίχος επιλογών.

Για ξηρά μαλλιά. Για λιπαρά. Για βαμμένα. Για λεπτά. Για σγουρά. Για όγκο. Για επανόρθωση. Για λάμψη. Για ευαίσθητο τριχωτό.

Σε λίγο θα βγει και για μαλλιά που δεν ξέρουν τι θέλουν από τη ζωή τους και επιτέλους θα βρω το δικό μου.

Οδοντόκρεμα; Άλλη έρευνα. Λεύκανση, ευαίσθητα δόντια, ούλα, φθόριο, χωρίς φθόριο, ολοκληρωμένη προστασία.

Μπήκα να πάρω οδοντόκρεμα και ξαφνικά αισθάνομαι ότι η απόφασή μου θα καθορίσει τη στοματική μου υγεία μέχρι το 2047.

Όταν η ελευθερία γίνεται δουλειά

Το παράδοξο είναι ότι για χρόνια ζητούσαμε ακριβώς αυτό: περισσότερες επιλογές.

Και λογικά.

Περισσότερες επιλογές σημαίνουν ότι μπορείς να βρεις κάτι που ταιριάζει περισσότερο σε σένα. Στις ανάγκες σου, στα γούστα σου, στην τσέπη σου.

Μόνο που κάποια στιγμή περάσαμε από το «έχω επιλογές» στο «πρέπει να επιλέγω συνεχώς».

Τι θα φάω. Τι θα δω. Τι θα αγοράσω. Ποια εφαρμογή θα χρησιμοποιήσω. Ποιο πρόγραμμα συμφέρει. Ποια συνδρομή θα κρατήσω. Ποιο από τα 47 σχεδόν ίδια προϊόντα είναι τελικά καλύτερο.

Και κάθε μικρή απόφαση μόνη της είναι ασήμαντη.

Όλες μαζί όμως κάνουν την καθημερινότητα να μοιάζει με ένα ατελείωτο «επιλέξτε ένα από τα παρακάτω».

Πες μου απλώς ποιο να πάρω

Ίσως γι’ αυτό έχουμε αρχίσει να λατρεύουμε τόσο τις ξεκάθαρες προτάσεις.

«Ποιο πήρες εσύ;»

«Ποιο αξίζει;»

«Πες μου ένα καλό.»

Όχι δέκα. Ένα.

Γιατί μπορεί η εποχή μας να μας έδωσε το δικαίωμα να επιλέγουμε σχεδόν τα πάντα, αλλά δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι θέλω να ασκώ αυτό το δικαίωμα εκατόν πενήντα φορές μέχρι το μεσημέρι.

Οπότε ναι, θέλω επιλογές.

Αλλά κάποιες μέρες θέλω ακόμη περισσότερο κάποιον να μου πει:

«Αυτό είναι καλό. Πάρε αυτό.»

Και να τελειώνουμε.

Γιατί τελικά η πραγματική πολυτέλεια σήμερα μπορεί να μην είναι να έχεις τα πάντα διαθέσιμα.

Μπορεί να είναι να μη χρειάζεται να διαλέξεις ανάμεσά τους.