Πόσο μακριά πρέπει να πάμε για να νιώσουμε άνετα με το σώμα μας;
Το διάβασα και, προφανώς, σταμάτησα.
Nude yoga.
Ναι. Γιόγκα γυμνός.
Και η πρώτη μου σκέψη δεν ήταν ούτε «πόσο απελευθερωτικό» ούτε «πού δηλώνω συμμετοχή». Ήταν η πολύ πιο πρακτική: πού ακριβώς κοιτάς;
Μετά όμως άρχισα να το ψάχνω και κατάλαβα ότι πίσω από το εύκολο αστείο υπάρχει ένα αρκετά ενδιαφέρον θέμα. Καταρχάς, δεν πρόκειται για κάποια καινούργια εφεύρεση της βιομηχανίας ευεξίας. Η πρακτική της γιόγκα χωρίς ρούχα έχει ιστορικές ρίζες και σήμερα επανέρχεται στη συζήτηση ως ένας διαφορετικός τρόπος προσέγγισης του σώματος.
Το δύσκολο δεν είναι να βγάλεις τα ρούχα
Η βασική ιδέα είναι ότι, όταν φύγουν τα ρούχα, μένει ένα σώμα χωρίς το «σωστό» κολάν, χωρίς το μπλουζάκι που κρύβει την κοιλιά, χωρίς το «αυτό με κολακεύει περισσότερο».
Και εκεί αρχίζει το πραγματικό δύσκολο κομμάτι.
Να σταματήσεις να βλέπεις το σώμα σου σαν κάτι που πρέπει μονίμως να διορθώνεις.
Γιατί έχουμε εκπαιδευτεί να το κοιτάμε. Να το συγκρίνουμε. Να εντοπίζουμε πρώτα εκείνο που δεν μας αρέσει. Ακόμη και όταν γυμναζόμαστε «για εμάς», κάπου υπάρχει ένας καθρέφτης, μια φωτογραφία, μια ζυγαριά ή κάποιος δίπλα μας που θεωρούμε ότι τα κάνει όλα καλύτερα.
Η έρευνα γύρω από τη γιόγκα γενικότερα έχει βρει συσχετίσεις με καλύτερη εικόνα σώματος και μεγαλύτερη εκτίμησή του, αν και οι ίδιοι οι ερευνητές επισημαίνουν ότι τα δεδομένα δεν είναι όλα υψηλής ποιότητας και χρειάζεται περισσότερη μελέτη. Υπάρχουν επίσης πειραματικά δεδομένα που δείχνουν ότι η κοινωνική γυμνότητα, σε συγκεκριμένο και ασφαλές πλαίσιο, μπορεί να μειώσει το άγχος για το πώς φαίνεται το σώμα μας.
Όχι, αυτό δεν σημαίνει ότι η λύση στα θέματα αυτοπεποίθησης είναι να βγάλουμε όλοι τα ρούχα μας Τετάρτη απόγευμα.
Πρέπει να τα δοκιμάζουμε όλα;
Εδώ είναι που εμένα αρχίζει να με χάνει λίγο όλη αυτή η ιστορία.
Γιατί τα τελευταία χρόνια έχουμε περάσει από το «φρόντισε τον εαυτό σου» στο «πρέπει συνέχεια να ξεπερνάς τον εαυτό σου».
Κάνε κάτι που σε φοβίζει. Βγες από τη ζώνη άνεσής σου. Δοκίμασε το καινούργιο. Απελευθερώσου. Αγάπησε το σώμα σου.
Όλα σωστά.
Αλλά μήπως μπορούμε και απλώς… να μη θέλουμε;
Μπορώ να αποδέχομαι το σώμα μου και ταυτόχρονα να προτιμώ να κάνω γιόγκα με το κολάν μου. Μπορώ να είμαι συμφιλιωμένη με τον εαυτό μου χωρίς να αποδείξω σε κανέναν πόσο άνετα νιώθω γυμνή μπροστά σε αγνώστους.
Και ίσως αυτή να είναι τελικά η πραγματική αποδοχή: όχι να φτάσεις στο σημείο όπου δεν ντρέπεσαι για τίποτα, αλλά στο σημείο όπου δεν αισθάνεσαι ότι πρέπει να αποδείξεις τίποτα.
Οπότε, nude yoga;
Ναι, είναι ακριβώς αυτό που νομίζεις.
Και αν σε κάνει να νιώθεις ελεύθερος, υπέροχα. Αν πάλι μόνο στη σκέψη ψάχνεις ήδη πετσέτα να τυλιχτείς, επίσης υπέροχα.
Το μόνο δύσκολο pose; Να θυμάσαι πού να κοιτάς ή μάλλον που να μην κοιτάς…
