Στο βιβλίο Όταν και οι λακκούβες ήταν χαρά, η Λία Μεγάλου-Σεφεριάδη μας προσκαλεί σε ένα τρυφερό, ζωντανό ταξίδι μνήμης, πίσω στις γειτονιές μιας άλλης Ελλάδας. Μιας εποχής όπου οι χωματόδρομοι, οι αλάνες και οι κήποι ήταν πεδία παιχνιδιού, ελευθερίας και ανεμελιάς, και η καθημερινότητα είχε ρυθμό ανθρώπινο, απλό και συλλογικό.
Μέσα από μικρές ιστορίες και εικόνες ζωής, ζωντανεύουν τα θερινά σινεμά και οι λαθροθεατές τους, το ραδιόφωνο με «Το θέατρο στο μικρόφωνο», οι γειτονιές με τα γεμιστά να πηγαινοέρχονται στον φούρνο, τα παγωτά ξυλάκι, τα πανηγύρια, τα σχολεία με πλάκα και κοντύλι, οι εκδρομές, τα τραμ, τα καραβάκια του Θερμαϊκού και οι μεγάλες πολιτισμικές στιγμές που σημάδεψαν μια ολόκληρη γενιά.
Η συγγραφέας καταγράφει με ευαισθησία και καθαρό βλέμμα μια εποχή που δεν υπάρχει πια παρά μόνο στη μνήμη, προσφέροντας στους παλαιότερους μια γλυκιά επιστροφή και στους νεότερους ένα πολύτιμο παράθυρο σε έναν κόσμο πιο αργό, πιο δεμένο, πιο ανθρώπινο. Ένα βιβλίο-γέφυρα ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, γεμάτο συναίσθημα, ιστορία και αλήθεια.
Από τις εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ
