Καλημέρα SayYesser και καλή εβδομάδα!!!
Υπάρχει μια φράση που λέμε τόσο συχνά, που σχεδόν δεν την ακούμε πια.
«Έτσι είμαι εγώ.»
Τη λέμε όταν νευριάζουμε εύκολα. Τη λέμε όταν απομακρύνουμε ανθρώπους. Τη λέμε όταν επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη. Τη λέμε όταν αρνούμαστε να αλλάξουμε.
«Έτσι είμαι εγώ. Πάρε με όπως είμαι.»
Και ακούγεται σχεδόν σαν δήλωση αυθεντικότητας. Σαν κάτι γενναίο. Σαν μια πράξη αποδοχής του εαυτού μας.
Μόνο που πολλές φορές δεν είναι.
Γιατί υπάρχει μια άβολη αλήθεια που σπάνια παραδεχόμαστε: δεν είναι όλα όσα κουβαλάμε κομμάτια της προσωπικότητάς μας. Κάποια είναι φόβοι. Κάποια είναι άμυνες. Κάποια είναι τραύματα που απλώς έμειναν τόσο καιρό μαζί μας, ώστε αρχίσαμε να τα θεωρούμε χαρακτήρα.
Ο Carl Jung πίστευε ότι οι περισσότεροι άνθρωποι περνούν ένα μεγάλο μέρος της ζωής τους χωρίς να γνωρίζουν πραγματικά τον εαυτό τους. Όχι επειδή λένε ψέματα στους άλλους, αλλά επειδή λένε ψέματα στον ίδιο τους τον εαυτό. Μαθαίνουν να ζουν με συγκεκριμένες συμπεριφορές, να τις επαναλαμβάνουν ξανά και ξανά και στο τέλος να τις βαφτίζουν ταυτότητα.
Ο άνθρωπος που δεν εμπιστεύεται κανέναν λέει πως είναι «προσεκτικός». Ίσως όμως κάποτε πληγώθηκε και δεν το ξεπέρασε ποτέ.
Η γυναίκα που θέλει να ελέγχει τα πάντα λέει πως είναι «οργανωτική». Ίσως όμως βαθιά μέσα της φοβάται ότι αν αφήσει τον έλεγχο, όλα θα καταρρεύσουν.
Εκείνος που αποφεύγει τις σχέσεις δηλώνει πως είναι «μοναχικός τύπος». Ίσως όμως δεν έμαθε ποτέ πώς είναι να αγαπάς χωρίς να φοβάσαι.
Και κάπως έτσι δημιουργούμε μια ολόκληρη προσωπικότητα γύρω από πράγματα που ξεκίνησαν ως μηχανισμοί επιβίωσης.
Το πρόβλημα είναι ότι όσο περισσότερο επαναλαμβάνουμε το «έτσι είμαι εγώ», τόσο λιγότερο εξερευνούμε το ενδεχόμενο να μην είμαστε ακριβώς έτσι.
Γιατί είναι βολικό.
Αν έτσι είμαι, δεν χρειάζεται να αλλάξω.
Αν έτσι είμαι, δεν χρειάζεται να ψάξω βαθύτερα.
Αν έτσι είμαι, δεν χρειάζεται να αναλάβω την ευθύνη.
Μόνο που η αυτογνωσία αρχίζει ακριβώς εκεί που τελειώνουν οι βεβαιότητες.
Αρχίζει όταν αναρωτηθείς: «Κι αν αυτό που θεωρώ χαρακτήρα είναι απλώς ένας φόβος που δεν κοίταξα ποτέ κατάματα;»
Δεν είναι εύκολο ερώτημα.
Γιατί μας αναγκάζει να αμφισβητήσουμε ιστορίες που λέμε για τον εαυτό μας εδώ και χρόνια. Να εξετάσουμε αν όντως είμαστε τόσο σκληροί, τόσο ψυχροί, τόσο δύσκολοι, τόσο καχύποπτοι ή τόσο αδιάφοροι όσο πιστεύουμε.
Ίσως τελικά να μην είμαστε τίποτα από αυτά.
Ίσως να είμαστε απλώς άνθρωποι που κάποτε πληγώθηκαν, φοβήθηκαν ή απογοητεύτηκαν και έχτισαν γύρω τους έναν χαρακτήρα για να προστατευτούν.
Η αλήθεια είναι πως δεν αλλάζουμε όταν μαθαίνουμε περισσότερα για τον κόσμο. Αλλάζουμε όταν μαθαίνουμε περισσότερα για εμάς.
Και ίσως η πιο γενναία φράση να μην είναι το «έτσι είμαι εγώ».
Ίσως η πιο γενναία φράση να είναι:
«Μήπως δεν είμαι μόνο αυτό;»
Γιατί εκεί αρχίζει κάθε πραγματική αλλαγή.
Και γιατί καμιά φορά, το πιο επικίνδυνο ψέμα δεν είναι αυτό που λέμε στους άλλους.
Είναι αυτό που επαναλαμβάνουμε στον καθρέφτη μας για χρόνια και το πιστεύουμε.
Tip of the Day: Το πιο επικίνδυνο ψέμα είναι το «έτσι είμαι εγώ».
Σήμερα, κάθε φορά που θα πιάσεις τον εαυτό σου να λέει «έτσι είμαι εγώ», πρόσθεσε μία μικρή λέξη στο τέλος: «…ή μήπως όχι;»
Μερικές από τις μεγαλύτερες αποκαλύψεις της ζωής ξεκινούν όταν αμφισβητούμε αυτά που θεωρούσαμε δεδομένα για τον εαυτό μας. Δεν χρειάζεται να αλλάξεις ποιος είσαι. Αρκεί να δώσεις στον εαυτό σου την ευκαιρία να ανακαλύψει αν είναι και κάτι περισσότερο.
