Καλημέρα SayYesser!!!
Κοίταξε γύρω σου. Πότε ήταν η τελευταία φορά που κοίταξες κάποιον στα μάτια και είδες έναν άνθρωπο πραγματικά, αυθεντικά καλά; Όχι «καλούτσικα», όχι «παλεύεται», όχι με το γνωστό, ψεύτικο, μηχανικό χαμόγελο της κοινωνικής ευγένειας.
Έχουμε καταντήσει μια κοινωνία από επαγγελματίες υποκριτές της ευτυχίας. Ρωτάμε «τι κάνεις;» μόνο και μόνο για να πάρουμε την τυποποιημένη απάντηση «καλά, εσύ;» και να προχωρήσουμε παρακάτω, ανακουφισμένοι που δεν χρειάζεται να ακούσουμε την αλήθεια. Κανένας δεν είναι καλά, αλλά όλοι πρέπει να δείχνουν ότι τα καταφέρνουν. Φοράμε το προσωπείο της επιτυχίας, της ισορροπίας και της τέλειας καθημερινότητας, ενώ από μέσα μας τρέχουμε να προλάβουμε τις προθεσμίες, τις υποχρεώσεις και τις δικές μας σιωπηλές κρίσεις.
Η αλήθεια είναι σκληρή: έχουμε ξεχάσει πώς είναι η πραγματική ηρεμία. Η χαρά μας έγινε επιφανειακή, μετρήσιμη σε αντιδράσεις και ψηφιακά μπράβο. Όταν όμως σβήνουν οι οθόνες και μένουμε μόνοι με την κούρασή μας, η μάσκα πέφτει. Και το χειρότερο; Έχουμε γίνει τόσο καχύποπτοι, που ακόμα κι αν κάποιος είναι όντως καλά, ψάχνουμε να βρούμε πού είναι ο λάκκος στη φάβα.
Σταμάτα να ανέχεσαι αυτή την υποκρισία. Αν θέλεις να δεις κάποιον πραγματικά καλά, ξεκίνα από το να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου και με αυτούς που αξίζουν. Πετάξτε τις μάσκες, γιατί η ζωή είναι πολύ μικρή για να την περνάμε με δανεικά χαμόγελα.
Tip of the Day: Πόσο καιρό έχεις να δεις κάποιον άνθρωπο πραγματικά καλά; Την επόμενη φορά που θα ρωτήσεις έναν δικό σου άνθρωπο αν είναι καλά, μην δεχτείς το πρώτο «ναι». Κοίταξέ τον, επέμεινε και δώσε του τον χώρο να σου πει την αλήθεια. Η πραγματική σύνδεση ξεκινά εκεί που τελειώνουν τα κλισέ.
