Καλημέρα SayYesser!!!
Ας μιλήσουμε ειλικρινά. Συχνά αναρωτιέμαι για την παγίδα της νοσταλγίας: γιατί μένουμε κολλημένοι σε μια ανάμνηση που έχει πεθάνει; Γιατί έχουμε την τάση να επιστρέφουμε σε στιγμές που έχουν περάσει ανεπιστρεπτί; Η εμμονή με το «τότε» δεν είναι τρυφερότητα, είναι ένας ύπουλος τρόπος να δραπετεύεις από το «τώρα» επειδή φοβάσαι να το αντιμετωπίσεις.
Η ωραία πλάνη του παρελθόντος
Το μυαλό μας είναι ένας εξαιρετικός παραχαράκτης. Έχει την τάση να φιλτράρει το παρελθόν, να σβήνει τις γωνίες, τις δυσκολίες, τη βαρεμάρα ή τον πόνο και να κρατάει μόνο μια εξιδανικευμένη εικόνα.
-
Το καταφύγιο του αδύναμου: Όταν το παρόν σε πιέζει ή σε ζορίζει, το να αναπολείς μια παλιά «χρυσή» εποχή είναι η εύκολη λύση. Είναι ένας έτοιμος, ασφαλής κόσμος όπου ξέρεις ήδη το τέλος.
-
Η σύγκριση που σε σαμποτάρει: Συγκρίνεις τους τωρινούς ανθρώπους, τις τωρινές σου επιτυχίες ή τη σημερινή σου καθημερινότητα με ένα παρελθόν που έχεις στολίσει με φίλτρα. Έτσι, το σήμερα βγαίνει πάντα χαμένο.
-
Η άρνηση της εξέλιξης: Αν η καλύτερη ανάμνησή σου ανήκει στο παρελθόν, τότε παραδέχεσαι ότι έχεις σταματήσει να δημιουργείς κάτι αξιόλογο στο παρόν. Έχεις συνταξιοδοτηθεί συναισθηματικά.
Οι άνθρωποι αλλάζουν, οι καταστάσεις προχωρούν και το σύμπαν κινείται μόνο μπροστά. Το να μένεις κολλημένος κοιτάζοντας τον καθρέφτη του αυτοκινήτου ενώ οδηγείς, το μόνο που θα καταφέρει είναι να σε οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε τρακάρισμα.
Ζήσε στο τώρα, το χθες τελείωσε
Δεν υπάρχει τίποτα κακό στο να χαμογελάς με μια όμορφη στιγμή του παρελθόντος. Κακό είναι να τη μετατρέπεις σε άγκυρα που δεν σε αφήνει να σαλπάρεις. Οι αναμνήσεις πρέπει να είναι καύσιμο για το μέλλον, όχι τροχοπέδη. Αντί να αναρωτιέσαι ποια παλιά στιγμή αξίζει να θυμάσαι, σήκω από τον καναπέ και δημιούργησε μια καινούργια, δυνατή στιγμή σήμερα.
Tip of the Day: Το παρελθόν είναι ένας νεκρός τόπος και δεν έχει τίποτα καινούργιο να σου πει. Σταμάτα να ψάχνεις απαντήσεις και δικαιώσεις σε ιστορίες που έχουν κλείσει. Κλείδωσε το χρονοντούλαπο, πέτα το κλειδί και κοίτα τι έχεις μπροστά σου αυτή τη στιγμή. Το σήμερα απαιτεί την παρουσία σου, όχι τη νοσταλγία σου.
Και μη νομίζεις, σου τα λέω για να τα ακούω και εγώ…
