Καλημέρα SayYesser!!!
Υπάρχει ένα πράγμα που μου αρέσει στον Αύγουστο στην Αθήνα: νομίζω ότι έχω γίνει άλλος άνθρωπος.
Δεν βρίζω στην κίνηση. Δεν αγχώνομαι για το αν θα προλάβω. Βρίσκω να παρκάρω και αρχίζω να πιστεύω ότι τελικά είμαι ψύχραιμη, υπομονετική και γενικά πολύ εξελιγμένη ως προσωπικότητα.
Και μετά έρχεται ο Σεπτέμβριος.
Μπαίνω στο αυτοκίνητο, ανοίγω Google Maps και βλέπω κόκκινο παντού. Εκεί καταλαβαίνω ότι δεν είχα εξελιχθεί καθόλου. Απλώς λείπατε εσείς.
Γυρίσατε γραφεία, άνοιξαν σχολεία, ξεκίνησαν δραστηριότητες και ξαναμπήκαμε όλοι στο μεγάλο καθημερινό παιχνίδι που λέγεται «σε πόση ώρα λες να φτάσω;».
Το αγαπημένο μου, βέβαια, παραμένει το «είναι κοντά».
Τι σημαίνει κοντά; Χιλιομετρικά; Ναι. Χρονικά; Θα γελάσουμε.
Και κάπου ανάμεσα σε ένα κόκκινο φανάρι, ένα διπλοπαρκαρισμένο και κάποιον που θυμήθηκε τελευταία στιγμή ότι θέλει να στρίψει, συνειδητοποιείς ότι αυτό είναι τελικά το πραγματικό back to reality.
Όχι το πρώτο ξυπνητήρι.
Όχι το πρώτο meeting.
Όχι το πρώτο σχολικό κουδούνι.
Η πρώτη φορά που το GPS γράφει «+27 λεπτά λόγω αυξημένης κίνησης».
Εκεί τελείωσε επισήμως το καλοκαίρι.
Tip of the Day: Αν το GPS λέει 25 λεπτά, φύγε σε 40. Μην ψάχνεις λογική. Σεπτέμβριος είναι.
LOVE IT: Να φεύγω νωρίς και να φτάνω πριν αρχίσει το χάος. Νέα αγαπημένη πολυτέλεια.
LEAVE IT: Το «δύο λεπτά θα κάνω» με αλάρμ. Τα δύο λεπτά σου έχουν ήδη δημιουργήσει ουρά μέχρι το προηγούμενο φανάρι.
SUGGEST: Βάλε ένα καλό podcast για τη διαδρομή. Αφού θα μείνουμε εδώ, τουλάχιστον ας μάθουμε κάτι.
