Καλημέρα SayYesser!!!
«Είναι πολύ νωρίς για να κριθείς».
Αυτή είναι η σωστή φράση. Όχι το «δεν είμαι αρκετός», όχι το «έπρεπε να είμαι αλλού», όχι το «κάτι κάνω λάθος».
Είναι απλώς… πολύ νωρίς.
Και όμως, πόσες φορές κρίνουμε τον εαυτό μας σαν να βρίσκεται ήδη στο τέλος; Σαν να έπρεπε να έχει φτάσει, να έχει καταλάβει, να έχει λύσει, να έχει αποφασίσει. Σαν να μην του επιτρέπουμε το στάδιο της αρχής. Το μπερδεμένο. Το άγουρο. Το «δοκιμάζω και βλέπουμε».
Η αλήθεια είναι ότι στην αρχή όλα μοιάζουν θολά. Δεν έχεις ακόμη τα εργαλεία, ούτε τη σιγουριά, ούτε την εμπειρία. Έχεις μόνο πρόθεση. Και αυτή, όσο μικρή κι αν σου φαίνεται, είναι τεράστια. Γιατί η πρόθεση είναι το πρώτο γενναίο βήμα. Όλα τα άλλα χτίζονται μετά.
Το πρόβλημα ξεκινά όταν ζητάς από τον εαυτό σου αποτελέσματα πριν καν προλάβει να καταλάβει τι κάνει. Όταν περιμένεις καθαρή εικόνα ενώ βρίσκεσαι ακόμα στο πρώτο draft της ζωής σου. Κανένα draft δεν είναι όμορφο. Είναι γεμάτο μουτζούρες, ερωτηματικά και αμφιβολία. Αλλά χωρίς αυτό, δεν υπάρχει τελική εκδοχή.
«Μα νιώθω πίσω», θα πεις. Πίσω από ποιον; Από ποιο χρονοδιάγραμμα; Από ποια φανταστική λίστα «έπρεπε μέχρι τώρα»; Η ζωή δεν τρέχει με deadlines. Τρέχει με ρυθμό. Και ο ρυθμός σου μπορεί να είναι αργός, σπαστός, ανορθόδοξος — αλλά είναι δικός σου.
Το «είναι πολύ νωρίς στη διαδικασία» δεν είναι δικαιολογία. Είναι αλήθεια. Είναι μια ανάσα. Είναι το να λες στον εαυτό σου: «Δεν έχω όλα τα κομμάτια ακόμα και είναι ΟΚ». Γιατί πώς αλλιώς θα μάθεις, αν δεν σου επιτρέψεις να είσαι αρχάριος;
Μην απαιτείς ωριμότητα από κάτι που μόλις γεννιέται. Μην πιέζεις κατεύθυνση εκεί που ακόμα εξερευνάς. Και, κυρίως, μην μιλάς σκληρά σε κάποιον που μόλις ξεκίνησε.
Είναι νωρίς. Και αυτό δεν είναι μειονέκτημα. Είναι προνόμιο.
Tip of the Day: Όταν σε πιάνει ανυπομονησία ή αυτοκριτική, πες συνειδητά: «Δεν αποτυγχάνω. Μαθαίνω. Και είμαι ακόμα στην αρχή.» Γιατί κάθε αρχή μοιάζει αδύναμη μόνο σε όσους έχουν ξεχάσει πόση δύναμη χρειάζεται για να ξεκινήσεις.
