Ας είμαστε ειλικρινείς. Ο κόσμος έξω βρίσκεται σε μια διαρκή υστερία. Νέες τεχνολογίες, AI που γράφει ποιήματα, σειρές με 300 ανατροπές το λεπτό και δράματα που σε αφήνουν να κοιτάς το ταβάνι τρεις ώρες μετά το τέλος τους. Και εσύ; Εσύ κάθεσαι στον καναπέ σου και πατάς το play στο «Κωνσταντίνου και Ελένης» ή στο «The Office». Γιατί; Γιατί μπορείς. Γιατί ξέρεις ότι ο Ross θα πει το λάθος όνομα στον γάμο και η Ελένη Βλαχάκη θα τσιρίξει ακριβώς στη σωστή συχνότητα για να σπάσει τα νεύρα του Κατακουζηνού.
Δεν είναι έλλειψη φαντασίας. Είναι στρατηγική επιβίωσης.
Το τέλος του FOMO και η νίκη του JOMO
Ζούμε στην εποχή του FOMO (Fear Of Missing Out). Πρέπει να έχουμε δει το τελευταίο «διαμάντι» της HBO πριν το δει ο συνάδελφος στο διπλανό γραφείο για να έχουμε κάτι να πούμε στο lunch break. Το Re-watch, όμως, είναι η απόλυτη εκδίκηση του JOMO (Joy Of Missing Out). Λες «ναι» στην εικοστή επανάληψη γιατί ξέρεις ακριβώς τι θα πάρεις. Δεν υπάρχει το άγχος της αποτυχίας. Δεν υπάρχει η απογοήτευση ενός κακού φινάλε (βλέπε Game of Thrones). Η παλιά σειρά είναι σαν το παλιό σου τζιν: ξέρεις ότι σου ταιριάζει, δεν σε στενεύει πουθενά και δεν πρόκειται να σε προδώσει σε δημόσια θέα.
Ο εγκέφαλός σου σε Safe Mode
Η επιστήμη είναι ξεκάθαρη: η λήψη αποφάσεων προκαλεί κόπωση. Όλη μέρα αποφασίζεις για projects, για το τι θα φάνε τα παιδιά, για το ποιο email προηγείται. Κάποια στιγμη, ο εγκέφαλός σου δεν θέλει «σασπένς». Θέλει Safe Mode. Όταν βλέπεις μια σειρά που ξέρεις απέξω, ο εγκέφαλος μπαίνει σε κατάσταση χαμηλής κατανάλωσης ενέργειας. Είναι η πνευματική τσίχλα που χρειαζόμαστε για να μην καεί η ασφάλεια. Δεν ψάχνεις τον δολοφόνο, δεν προσπαθείς να καταλάβεις τα timeline στο «Dark». Απλώς περιμένεις το αστείο που έρχεται σε 3, 2, 1… και γελάς. Πάλι.
Η «μεσημεριανή» αισθητική: Το φαγητό πάει με τα αστεία
Υπάρχει ένας άγραφος νόμος: κάποιες σειρές έχουν καλύτερη γεύση μαζί με το μεσημεριανό. Είναι οι σειρές που συνόδευαν τις φακές μετά το σχολείο και τώρα συνοδεύουν το γρήγορο salad bowl στο γραφείο ή το κυριακάτικο τραπέζι. Είναι σειρές-ρυθμιστές. Το χιούμορ τους είναι τόσο οικείο που λειτουργεί σαν metronome. Σου δίνει τον ρυθμό για να χαλαρώσεις. Δεν χρειάζονται ανάλυση, δεν θέλουν debate στο Twitter. Θέλουν μόνο να είσαι εκεί, να μην σκέφτεσαι το deadline της Δευτέρας και να απολαμβάνεις την ίδια ατάκα που σε έκανε να γελάς στα δέκα σου χρόνια.
Η «ανοσία» στο σασπένς και η νίκη της αυθεντικότητας
Ας το παραδεχτούμε: η ζωή μας έχει ήδη αρκετό σασπένς. Δεν χρειαζόμαστε την τηλεόραση για να μας ανεβάσει τους παλμούς ή να μας αφήσει με την απορία για το τι θα συμβεί στο επόμενο λεπτό. Η επιλογή του re-watch είναι μια συνειδητή απόφαση να «θωρακίσουμε» τον ελεύθερο χρόνο μας από κάθε είδους συναισθηματική αναταραχή. Όταν επιλέγεις μια σειρά που συνόδευε το μεσημεριανό σου φαγητό μετά το σχολείο, δεν κάνεις απλώς μια αναδρομή στο παρελθόν. Κάνεις ένα δώρο στον εαυτό σου: του επιτρέπεις να γελάσει με την ψυχή του, χωρίς να χρειάζεται να «δουλέψει» για να καταλάβει την πλοκή.
Σε αντίθεση με τις σύγχρονες παραγωγές που συχνά προσπαθούν να μας εντυπωσιάσουν με σκοτεινά σενάρια και ηθικά διλήμματα, οι κλασικές σειρές που αγαπάμε έχουν μια αφοπλιστική ειλικρίνεια. Τα αστεία τους δεν είναι «δήθεν», οι χαρακτήρες τους είναι σαν ξαδέρφια μας που βλέπουμε σε κάθε γιορτή και η ατμόσφαιρά τους είναι πάντα ηλιόλουστη. Αυτή η σταθερότητα είναι το δικό μας «anti-stress». Είναι η στιγμή που λες «ναι» στο γνωστό, γιατί το γνωστό είναι αυτό που σε ξεκουράζει πραγματικά.
Δεν είναι τυχαίο ότι αυτές οι σειρές παραμένουν στην κορυφή των προτιμήσεων δεκαετίες μετά. Η αυθεντικότητά τους δεν ξεθωριάζει, γιατί βασίζονται σε απλές, ανθρώπινες αλήθειες που δεν χρειάζονται ειδικά εφέ για να αναδειχθούν. Όταν βλέπεις ξανά και ξανά την ίδια σκηνή, δεν περιμένεις την έκπληξη, αλλά την ικανοποίηση. Είναι η χαρά της επαλήθευσης: ξέρεις ότι η ατάκα θα «γράψει», ξέρεις ότι ο ήρωας θα τα καταφέρει και ξέρεις ότι, για τα επόμενα είκοσι λεπτά, όλα θα είναι ακριβώς όπως πρέπει να είναι. Αυτή η μικρή «φούσκα» ξεγνοιασιάς είναι η δική μας επανάσταση ενάντια στην κούραση της καθημερινότητας.
Comfort Food για τα μάτια
Δεν υπάρχει τίποτα πιο αυθεντικό από το να παραδέχεσαι ότι το «Sex and the city» σε κάνει να νιώθεις καλύτερα από οποιοδήποτε δυστοπικό δράμα για το μέλος της ανθρωπότητας. Οι σειρές αυτές είναι το comfort food της οθόνης. Δεν είναι γκουρμέ, δεν έχουν Michelin, αλλά σε χορταίνουν όσο τίποτα άλλο.
Λέμε «ναι» στα ίδια αστεία, στους ίδιους χαρακτήρες και στις ίδιες ιστορίες. Όχι γιατί κολλήσαμε στο παρελθόν, αλλά γιατί ξέρουμε να εκτιμάμε τη σταθερότητα σε έναν κόσμο που αλλάζει πιο γρήγορα από το scroll στο Instagram. Είναι η δική μας μικρή επανάσταση ενάντια στο «καινούργιο με κάθε κόστος».
